Davacı ... vekili, evlilik içinde alınan iki parça taşınmaz ve bir araçla ilgili, düğünde takılan ve bozdurulan takılarıyla katkıdan da söz ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 10.000 TL katkı ve katılma alacağının tasfiye tarihinden geçerli yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 05.06.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 43.672,21 TL'ye yükseltmiştir.
Davalı ... vekili, dava konusu malların davalının kişisel malı olduğunu, 4 nolu dairenin 2002 öncesi davalının birikimleri ile alındığını, 5 nolu işyerinin ise davalının babasından karşılıksız edinildiğini açıklayarak davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, davanın kabulü ile 43.672,21 TL'nin karar tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar 16.02.1998 tarihinde evlenmiş, 05.05.2011 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün 11.07.2012 tarihinde kesinleşmesiyle boşanmışlardır. Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/son maddesi gereğince boşanma davasının açıldığı tarihte sona ermiştir. Bu durum karşısında, eşler, başka bir mal rejimini seçtiklerini ileri sürmediklerinden evlilik tarihinden, 4721 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı TKM'nin 170. maddesi uyarınca mal ayrılığı ve bu tarihten boşanma davasının açıldığı tarihe kadar ise 4722 sayılı Kanun'un 10. maddesi gereğince, TMK'nun 202. maddesine göre edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Dosya kapsamına, dava evrakı ile yargılama tutanakları içeriğine, mahkemece deliller toplanarak karar verildiğine, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğine, davacının katkı payı ve katılma alacağı talebinde bulunduğu davada, 16.07.2004 tarihinde edinilen 640 ada 23 parseldeki 5 numaralı dükkanın, tapuda satış görülmekle birlikte davalının babası tarafından karşılıksız olarak davalıya devredildiği anlaşıldığına, bağış niteliğinde karşılıksız devredilen bu dükkanın davalının kişisel malı olması sebebiyle, davacının bu dükkan yönünden mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan alacak talep etme imkanı olamayacağına,
13.03.2001 tarihinde edinilen 640 ada 23 parseldeki 4 numaralı dükkanda davacının ziynetleriyle katkısı kabul edilerek davacı lehine katkı payı ve katılma alacağı, 20.06.2006 tarihinde edinilen araç yönünden ise yapılan katılma alacağı hesabı usul ve yasaya uygun olup, hesaplamalarda bir isabetsizlik bulunmadığına, taraflar arasındaki evliliğin şiddetli geçimsizlik sebebiyle sona erdiği gözetildiğinde davada davalı lehine TMK'nun 236/2. maddesi uygulanamayacağına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün açıklanan nedenlerle ONANMASINA, HUMK'nun 388/4,
HMK m.297/ç) ve 440/I. maddeleri gereğince Yargıtay Daire İlamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 1.100,00 TL Avukatlık Ücreti'nin davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davacıya verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 745,85 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 2.237,40 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına, 28.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.