Davacı vekili, tarafların 2002 yılında evlendiklerini, evlilik birliği içerisinde edinilen 427 ada 276 parsel üzerindeki 2 nolu bağımsız bölümün alınmasına, kişisel birikimleriyle katkıda bulunduğunu açıklayarak fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere 8.000 TL.alacağın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, davanın yersiz açıldığını, tapu kaydında satış gösterilmiş ise de esasen, taşınmazın babası tarafından müvekkiline bağışlandığını, vekil edenin kişisel malı olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, davanın kabulüne 8.000 TL.alacağın boşanma dava tarihinden geçerli yasal faiziyle birlikte davalıdan alınmasına karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar, 13.08.2002 tarihinde evlenmişler, 13.01.2009 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün 03.02.2011 tarihinde kesinleşmesiyle boşanmışlardır. Eşler arasında başka mal rejimi seçilmediğinden 01.01.2002 tarihine kadar mal ayrılığı (TKM.nin 170. m), bu tarihten mal rejiminin sona erdiği boşanma davasının açıldığı tarihe kadar (TMK.nun 225/2. m) yasal mal rejimi olan edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir (TMK.nun 202.m). Dava konusu 427 ada 276 parsel üzerindeki 2 nolu bölüm, 27.12.2006 tarihinde satış yoluyla davalı adına tescil edilmiştir.
Dosya kapsamına, dava evrakı ile yargılama tutanakları içeriğine, mahkemece deliler değerlendirilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı vekili ile davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarına gelince; davacı vekili dava dilekçesinde, fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasını istemiş olup mahkemece bu istek yönünden olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru değildir.
Bundan ayrı; dava konusu taşınmaz, 01.01.2002 tarihinden sonra, başka bir anlatımla yasal edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli olduğu dönemde satın alındığına, TMK.239/son maddesinde; “…aksine anlaşma yoksa tasfiyenin sona ermesinden başlayarak katılma alacağına ve değer artış payına faiz yürütülür; durum ve koşullar gerektiriyorsa ayrıca borçludan güvence istenebilir…”denildiğine, mahkemece karar tarihinden itibaren alacağa faiz yürütülmesi gerekirken, davalı aleyhine olacak şekilde boşanma dava tarihinden itibaren faiz yürütülmüş olması doğru olmamıştır.
Mahkemece, hüküm fıkrasının 1.bendinde; “…8.000,00 TL alacağın boşanma dava tarihi olan 13.01.2009 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine…” şeklinde karar verilmiştir.
Anılan hüküm fıkrasında, alacağa yürütülen faizin karar tarihinden itibaren başlatılması hatalı olup bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 1. bendinin “ boşanma dava tarihi olan 13.01.2009 tarihinden ibaresinin” “…karar tarihinden geçerli faiziyle birlikte…” şeklinde düzeltilmesine, hüküm fıkrasına davacı vekilinin talebi dikkate alınarak aynı fıkraya “…fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere…” ibaresinin eklenmesine, HMK.nun 370/4.maddesi uyarınca hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4.
(HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 137,00 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden taraflara ayrı ayrı iadesine 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.