Davacı vekili, TMK’nun 713/2. maddesinde düzenlenen malikin kim olduğunun tapu kütüğünden anlaşılamaması ve eklemeli zilyetlik hukuki nedenlerine dayanarak dava konusu 140 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tescili isteğinde bulunmuştur.
Davalı Hazine vekili davanın reddini savunmuş, davalı tapu kayıt maliki M. E.
S. vekili de, davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, resen yapılan araştırmada dava dilekçesinde belirtilen davalı ile tapu kaydının malik sütununda belirtilen kişinin aynı kişi oldukları ve tapu kaydında mevcut bir malik olduğu, Hazine aleyhine açılan dava yönünden ise hak düşürücü sürenin dolduğu açıklanarak davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, süresinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekilinin, davalı M.S. yönünden kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun olan hükmün açıklanan bölümünün ONANMASINA,
Davacı vekilinin davalı Hazine yönünden kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarının
incelenmesine gelince;
TMK'nun 713/2. maddesine dayalı olarak açılan davalarda, dava öncelikle kayıt malikine, ölü ise mirasçılarına yöneltilir. Bu kişilerinde tespit edilememesi durumunda, gerek tapu sicilinin tutulmasından sorumlu olması ve gerekse TMK'nun 501. maddesi hükmü uyarınca son mirasçı sıfatıyla Hazine aleyhine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması
gereklidir. Davanın, bilinmeyen ve tanınmayan tapu maliki yanında, Hazinenin de davalı gösterilerek açılmasında usul ve Yasaya aykırılık görülmemiştir. Ancak; somut olayda tapu kayıt malikinin mevcut olduğu gözönünde bulundurulduğunda, Hazine aleyhine açılan davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmesi gereklidir.
Bu açıklamalar gereğince davanın Hazine yönünden husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi doğru değilse de ret kararı yukarıda açıklanan gerekçelerle sonuç itibariyle doğru olduğundan hükmün, ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4.
(HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/1 maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene davacıya iadesine, 12.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.