Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2016/17547 K.2020/3270

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalılar ..., ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Kararı temyiz eden davalı ... tarafından kanun yollarına başvuru sırasında nisbi temyiz harcının alınmasına ilişkin olarak adli yardım talep edildiğine göre, bu talep hakkında karar verme yetkisi kanun yolu incelemesini yapacak olan Yargıtay'a aittir (HMK mad. 336/3).

Dosya kapsamındaki bilgiler, Devletin mahkeme harcı almasındaki menfaati ile başvuranın mahkeme vasıtasıyla hakkını korumadaki çıkarları arasındaki adil denge, Anayasa'nın 36. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkı ile bu kapsamda adalete ve mahkemeye erişim hakkı dikkate alınarak adli yardım talebi yerinde görüldüğünden, HMK’nin 334 ve devamı maddeleri gereğince adli yardım talebinin kabulüne, davalı tarafın nisbi temyiz harç ve giderlerinden geçici olarak muaf tutulmasına karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Davacı vekili, müvekkilinin dava konusu 119 ada 4 parsel sayılı taşınmazda paydaş malik olduğunu, taşınmaz üzerindeki bir kısım bağ ve ağaçların müvekkilince yetiştirildiğini belirterek muhdesatların müvekkiline ait olduğunun tespitini talep etmiştir.

Davalılardan ..., ..., ..., ..., ... davanın reddini savunmuş, diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile ...öyü 119 ada 4 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin ve davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm, bir kısım davalılar ..., ..., ..., ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilâmda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere göre, bir kısım davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dosyanın incelenmesinde, davaya konu edilen 119 ada 4 parsel sayılı taşınmaz 11.04.2014 tarihinde ifraz edilmekle 14 ve 15 parsel numaralarını aldığı ve 25.12.2015 tarihli fen bilirkişi raporu ekinde bulunan krokiye göre davaya konu edilen bölümün 119 ada 15 parsel sayılı taşınmaz içrisinde kaldığının belirlendiği anlaşılmaktadır. Buna göre, taşınmazın eski parsel numarasına yönelik olarak infaza elverişli olmayacak şekilde hüküm kurulması doğru değildir. Ne var ki, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HMUK'un 438/7. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.