Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2016/21513 K.2016/17478

... ile ... aralarındaki katılma ve değer artış payı alacağı davasının kabulüne dair .... Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi'nden verilen 02.10.2014 gün ve 284/370 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... Der Akker vekili, evlilik birliği içerisinde edinilen davalı adına tapuda kayıtlı bir adet ev bulunduğunu, evin davacı tarafından kullanılan kredi, yurtdışında ailesi ve arkadaşlarından ev alınmasına yardımcı olmak için gönderilen bağış niteliğindeki paralar ile davacının evlenmeden önceki birikimleri kullanılarak satın alındığını, davacının seramik sanatçısı ve heykeltıraş olarak çalıştığını, davalının ise evlendikten sonra hiç çalışmadığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla katılma ve değer artış payı alacağı olarak 25.000,00 TL'nin faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir. 17.09.2014 tarihli harcını yatırdıkları ıslah dilekçesi ile 193.540,12 TL olarak talep miktarını arttırmışlardır.

Davalı ... vekili, davalının taş ustası olduğunu, davaya konu evin davalının evlilik öncesi birikimleri ve evlilik sırasında elde ettiği gelirle satın alındığını, tarafların ortak konutta atölyede birlikte çalıştıklarını, davacının arkadaşlarından aldığını iddia ettiği paraların birlikte yapılan heykellerin satışından gelen paralar olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 31.689,86 TL artık değere katılma alacağının karar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınıp davacıya verilmesine, 161.850,28 TL katkı (değer artış payı) alacağının 25.000,00 TL'sine dava tarihinden, bakiye kısmına ıslah tarihinden itibaren işletilecek yasal faiz ile davalı taraftan alınıp davacı tarafa verilmesine karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince. Taraflar, 03.01.2003 tarihinde evlenmiş. 20.08.2010 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün, 05.02.2013 tarihinde kesinleşmesiyle boşanmışlardır. Mal rejimi boşanma davasının açıldığı tarih itibarıyla sona ermiştir (TMK 225/son).

Sözleşmeyle başka mal rejiminin seçildiği ileri sürülmediğinden evlilik tarihinden mal rejiminin sona erdiği tarihe kadar edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir (4722 sayılı yasanın 10, TMK 202/1.m). Tasfiyeye konu edilen 2 parsele kayıtlı Avlulu Kargir ev vasıflı taşınmaz eşler arasında edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli olduğu 08.08.2003 tarihinde satış yolu ile davalı adına tescil edilmiştir.

Mal rejiminin tasfiyesinde eşlerin bağlı bulunduğu rejime ilişkin hükümler uygulanır (TMK 179.m).

Hükme esas alınan 04.08.2014 tarihli hesap bilirkişi raporu incelendiğinde, davacıya arkadaşları tarafından yurtdışından sırasıyla 02.06.2003, 22.07.2003 ve 24.07.2003 tarihlerinde havale edilen 450 Euro, 3000 Euro ve 2000 Euro olmak üzere toplam 5450 Euro'nun davacının kişisel malı olarak taşınmaz alımında kullanıldığının kabulü ile davacı lehine değer artış payı alacağı ve katılma alacağı hesaplandığı anlaşılmaktadır. Ne var ki, davacı tarafça dosyaya sunulan tercüme evraklar incelendiğinde yapılan bu üç havaleden sadece 02.06.2003 tarihli 450 Euro havalesine ilişkin evrak açıklama kısmında "Bayan P Janse, ev adına toplama" şeklinde ibare bulunmaktadır.

Mahkemece, taşınmaz alımında davacının kişisel malı olarak sadece 450 Euro ile katkıda bulunduğunun kabulü ile temyiz edenin sıfatı ve temyiz nedenleri gözetilerek taşınmazın dosyada tespit edilen ve hükme esas alınan sürüm değeri üzerinden davacı lehine katılma ve değer artış payı alacağı hesaplanması gerekirken 22.07.2003 ve 24.07.2003 tarihli yapılan havaleler de kişisel mal olarak kabul edilerek davacı lehine fazla alacağa hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.