Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2016/8774 K.2019/3374

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı 3.kişi vekili ve borçlu vekili taraflarından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı vekili; 17.02.2015 tarihinde haczedilen mallarla ilgili olarak davalı üçüncü kişi lehine istihkak iddiasında bulunulduğunu, istihkak iddiasının alacaklılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak öne sürüldüğünü belirterek, davanın kabulü ile istihkak iddiasının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı üçüncü kişi vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, İİK'nin 99. maddesi gereğince yapılan haciz işlemine ilişkin davalarda ön koşulun, malın üçüncü kişi elinde haciz edilmesi üzerine üçüncü kişi tarafından haczedilen mal üzerinde mülkiyet veya rehin hakkı gibi sınırlı bir ayni hakka dayanarak istihkak iddiasında bulunulması olduğu, dava konusu haciz sırasında üçüncü kişi yararına istihkak iddiasında bulunan kişinin üçüncü kişiyi temsile yetkili olduğu tespit edilemediği gibi lehine istihkak iddiasında bulunulan üçüncü kişinin de İİK'nin 96/3 maddesinde belirtilen 7 günlük sürede istihkak iddiasında bulunmadığından davanın ön koşulun yokluğu nedeni ile reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiş; Karar, davalı üçüncü kişi vekili ve borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklının İİK’nin 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine ilişkidir.

1.Davalı borçlu vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Karar, 21.01.2016 tarihinde temyiz eden davalı tarafa tebliğ edildiği halde temyiz dilekçesi temyiz süresi geçirildikten sonra 17.02.2016 tarihinde verilip kaydettirilmiştir.Bu nedenle süre aşımı bakımından temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. 6100 sayılı HMK’nin 294 ve devamı (Mülga HUMK’un 382 ve devamı) maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca düzenlenmiştir. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması, tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi esastır. Bu nedenle hükmün, açık, anlaşılır, infaz edilebilir şekilde tesis edilmesi ve de en önemlisi yazılacak gerekçenin, verilen hükme uygun olması gerekmektedir. Aksi halde, yargılamanın açıklığı ilkesi dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına güven sarsılmış olacaktır.

Bu anlamda, yazılacak kararın gerekçesiyle hüküm kısmı arasında bütünsellik esastır. Başka bir anlatımla, gerekçe ile hüküm birbirine bağlı olup, çelişki bulunmaması gerekir. Nitekim, HMK’nin 298/2. maddesinde de gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı açıkça düzenlenmiş bulunmaktadır.

Somut olayda, Mahkemece gerekçe bölümünde geçerli bir istihkak iddiası bulunmadığından davanın ön koşulun yokluğu nedeni ile reddine karar verilmesi gerektiği belirtilmesine rağmen, hüküm fıkrasında davanın kabulü ile üçüncü kişinin istihkak iddiasının reddine karar verilmiştir.

Bu durum karşısında, hüküm ile gerekçenin çelişik olması doğru görülmemiş, kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3.Bozma neden ve şekline göre davalı üçüncü kişi vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.