Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2017/14605 K.2018/15727

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda ... İcra Hukuk Mahkemesi hükmüne karşı, davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması sonunda ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce istinaf başvurusunun esastan kabulüne, davanın kısmen kabulüne ve tahliye talebinin reddine karar verilmiş, bu kez davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince davanın kabulü ile dava konusu taşınmazdan tahliyeye karar verilmiş, karar davalı vekilince istinaf edilmiştir. İstinaf üzerine Bölge Adliye Mahkemesi'nce istinaf talebinin kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, tahliyeye yönelik davanın reddine, itirazın kaldırılmasına yönelik davanın kısmen kabulü ile itirazın 166.325 TL asıl alacak (50.000 Euro) ile 13.574,85 TL faiz üzerinden kaldırılmasına karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin tahliyeye yönelik temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-) Davacı vekilinin itirazın kaldırılmasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; alacaklı vekili 26.07.2016 tarihinde başlattığı icra takibi ile 01.01.2012 tarihli yazılı kira sözleşmesine dayanarak 266.120,00 TL 2015 yılı kira bedelinin faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Ödeme emri borçluya tebliğ edilmiş, borçlu süresi içinde alacaklıya hiçbir borcu olmadığını, ödemelerin makbuz karşılığında yapıldığını, ödeme emrinde yer alan borca ve tüm ferilerine itiraz ettiğini bildirmiştir. İtiraz üzerine alacaklı vekili icra mahkemesine başvurarak itirazın haksız olduğundan bahisle itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Davalı borçlu vekili yargılama aşamasında ödeme belgeleri sunmuş ve vekil edeninin borcu olmadığını savunmuştur.

Davacı asıl yargılamada, dava konusu yeri 2012 yılında kiraya verdiğini, 2012, 2013 ve 2014 yıllarına ait kira bedellerini aldığını 2015 ve 2016 yıllarına ait ödeme yapılmadığını belirtmiş, davacı vekili de taraflar arasındaki tek ilişkinin dayanak kira sözleşmesi olmadığını, davacı asılın bir başka yeri de ...

A.Ş vasıtasıyla davalıya kiraya verdiğini, sunulan makbuz fotokopilerinin hiçbirinde dayanak kira sözleşmesindeki borca karşılık yapıldığına dair açıklama bulunmadığını belirterek ödeme belgelerine karşı çıkmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce 27.07.2015 tarihli ve 20.08.2015 tarihli makbuzların takibe konu dönemler ile uyumlu olduğu, davacı kiraya verenin, davalının 2014 ve geçmiş dönemlere ilişkin kira borcu olmadığı beyanı ve sunulan diğer 2015 tarihli ödeme belgelerinde ise çekle ödeme yazıldığı,

yasada belirtilen nitelikte belge olmadığı gerekçesi ile itirazın kaldırılması talebinin kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, 20.08.2015 tarihli ödemenin takibe konu borçla ilgili yapıldığına dair ödeme belgesi üzerinde herhangi bir açıklama bulunmamakta sadece “ ... ödeme” ibaresine yer vermekte olup sunulan ödeme belgesi İİK'nin 269/c maddesine uygun bir ödeme belgesi değildir.

Bu durumda Bölge Adliye Mahkemesi'nce 20.08.2015 tarihli 10.000 Euro miktarlı ödeme iddiasına ilişkin belge yönünden de itirazın yerinde olmadığı değerlendirilerek, buna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi yerinde görülmemiştir.