Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2017/15175 K.2018/17476

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda... 5. İcra Hukuk Mahkemesi hükmüne karşı, davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması sonunda... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kısmen kabulüne karar verilmiş, bu kez davacılar vekili ve davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklılar 15.06.2010 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak 18.02.2016 tarihinde haciz ve tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile 15.06.2013 - 15.02.2016 tarihleri arası kira farkı alacağı ile 15.02.2016 tarihli kira borcu toplam 24.900,00 TL’nin tahsilini talep etmiş, ödeme emri davalı borçluya 28.03.2016 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Davalı borçlu 30.03.2016 tarihli itiraz dilekçesinde, müvekkili şirket ile ... ve ... arasında yapılmış bir kira sözleşmesi bulunmadığını, kiralayan olmayan kişilerin müvekkili aleyhine takip yapmaya hakları olmadığını, müvekkilinin alacaklı gözükenlere takipte istenildiği gibi bir borcu bulunmadığını, her ay düzenli olarak aylık kira bedellerinin kiralayanın hesabına her ayın 20. günü yatırıldığını, 2016/Şubat ayı kirasının kiralayanın banka hesabına 22.02.2016 tarihinde yatırıldığını, her ne kadar sözleşmede kira artış oranı düzenlenmiş ise de,

yıllara göre yapılan artışlardan sonra taraflar arasında uygulana gelen son geçerli kira bedelinin 4.650 TL olduğunu, ayrıca kiralayan ...’ın vekili aracılığıyla gönderdiği ihtarında 2015 yılı Kasım ayı kira bedelinin aylık 4.650 TL olduğunu bildirerek ödenmesini istediğini, taraflar arasındaki teamüle göre kira bedelinin 4.650 TL olduğunu ileri sürerek borca, takibe, faize ve fer'îlerine itiraz etmiştir.

Ödeme emrine davalı borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, hataya düşenin bunu fark ettiği tarihten itibaren bir yıl içinde sözleşmeye bağlı olmadığını bildirirse bu hatası ile bağlı olduğunun ileri sürülemeyeceği, davacılardan Seval’in hatalı beyanını 17/11/2015 tarihinde yaptığı, bu beyanından döndüğünü gösterecek şekilde 09/12/2015 tarihinde 2. İcra Müdürlüğünde doğru bedeli esas almak suretiyle takibe giriştiği, ortada ibraya ilişkin bir iddia ve delil de olmadığı anlaşılmakla davalının itirazının kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmiş, bu karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine,

Bölge Adliye Mahkemesince, davacılardan Seval'in 17/11/2015 tarihinde çektiği ihtarın aylık kiranın 4.650,00 TL olarak kabulünü gerektirmeyeceği, bu ihtarın, davacıların sözleşmedeki ÜFE-TÜFE ortalamasına göre

artış yapılacağı şartından kaynaklanan haklarından vazgeçtiklerini göstermeyeceği, bilirkişi raporunda ÜFE-TÜFE ortalamasına göre artış yapıldığında ve ödemeler düşüldüğünde icra takip tarihi itibariyle 24.900,00 TL alacak mevcut olduğunun belirtildiği, davalı tarafın sunduğu 22/02/2016 tarihli ödeme belgesiyle 4.652,40 TL'nin icra takip tarihinden sonra ödendiğinin anlaşıldığı,

dolayısıyla 24.900,00 TL üzerinden icra takibi yapılması haklı olmasına rağmen davalının icra takibine itirazı öncesinde 4.652,40 TL ödenmiş olduğundan icra-inkar tazminatının 4.652,40TL haricinde kalan alacak miktarı üzerinden davalıdan tahsiline karar verilmesi gerektiği belirlendiğinden istinaf başvurusunun esastan kısmen kabulüne, davalının itirazının 24.900,00 TL üzerinden karar kesinleştiğinde kesin olarak kaldırılmasına,

davalının kiralanandan tahliyesine, itirazın kaldırılması esasa ilişkin sebeplere dayanmış olmakla ödeme dışında kalan 20.250,00 TL’nin % 20'si oranındaki 4.049,50 TL tazminatın davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş, karar davalı vekili ve davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması ve tahliye istemlerine ilişkindir. 1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre temyiz eden davacı tarafın tüm temyiz itirazları ile ve davalı tarafın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Davalı vekilinin alacağa yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Takipte dayanılan ve karara esas alınan 15.06.2010 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Kira sözleşmesinde kira bedeli aylık net 4.000,00 TL olarak kararlaştırılmış olup, sözleşmenin özel şartlar 3. maddesinde, “Kiracı 15.06.2010 tarihinden başlamak üzere aylık kiralarını net 4.000 TL olarak ödeyecektir”, 4. maddesinde, “Devamı yıllarda kira artışı her yıl 15 Haziran tarihi esas alınmak suretiyle DİE’nin açıkladığı yıllık ÜFE-TÜFE artış ortalaması dikkate alınarak bu oranda artırılacaktır” hükmüne yer verilmiştir.

Tarafların serbest iradeleriyle kararlaştırılan bu koşullar geçerlidir ve tarafları bağlar.

Ancak davalı tarafından dosyaya sunulan ve davacı ... vekili tarafından davalı kiracıya gönderilen 17.11.2015 tarihli ihtar ile, kendi adına asalaten, diğer hissedarları temsilen ... ile imzalanan 15.06.2010 başlangıç tarihli kira sözleşmesine istinaden kiralanan taşınmaza ait 2015/Kasım ayı kira bedeli 4.650,00 TL’nin bugüne kadar ödenmediği, 30 gün içinde ödenmesi, aksi takdirde temerrüt nedeniyle tahliye istemi ile dava açılacağı bildirilmiştir.

Buna göre 2015 yılı Kasım ayı kira bedelinin 4.650,00 TL olduğunun kabulü gerekir. Takip ile 15.06.2013 - 15.02.2016 tarihleri arası kira farkı alacağı talep edilmekle, bu tarihler arası kira bedelinin 4.650,00 TL olarak ödendiği hususunda ihtilaf bulunmamaktadır.

Bu durumda, ihtara konu 2015 yılı Kasım ayı kira bedeli 4.650,00 TL olarak kabul edilerek, bu miktar üzerinden takibe dayanak kira sözleşmesindeki artış şartına göre 2015 yılı Aralık ve 2016 yılı Ocak ayları kira farkı alacağı ile 2016 yılı Şubat ayı artışlı kira alacağının hesaplanarak, varsa eksik ödeme üzerinden itirazın kaldırılmasına ve sonucuna göre tahliyeye karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle ve yazılı gerekçeyle davanın tümden kabulüne karar verilmesi doğru değildir.