Davacı alacaklı, 01.07.2014 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak 24.10.2014 tarihinde haciz ve tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile 2014 yılı Temmuz, Ağustos, Eylül ve Ekim ayları kira alacağı 13.251,32 TL’nin faiziyle tahsilini talep etmiş, ödeme emri davalı borçluya tebliğ edilmiştir.
Davalı borçlu vekili 06.112014 tarihli itiraz dilekçesinde, müvekkilinin alacaklı tarafa böyle bir borcu bulunmadığını, takip konusu ödemeleri yaptığını, alacaklı tarafından ödeme emrinde borca faiz yürütüldüğünü, ancak dayanak kira sözleşmesinde faiz şartının yer almadığını bildirerek borcun tamamına, faize ve ferilerine itiraz etmiştir.
Ödeme emrine davalı borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine, davacı alacaklı İcra Mahkemesi'ne başvurarak itirazın kaldırılması isteminde bulunmuştur.
Davalı borçlu vekili, müvekkili şirket tarafından dava konusu kira bedellerinin eksiksiz ve tam olarak ödendiğini, davacı vekili tarafından gönderilen 12.11.2014 e-posta yazısında müvekkili şirketin 11.000,00 TL ve 1.000,00 TL olmak üzere iki ayrı ödeme yapdığının açıkça kabul edildiğini, talep edilen faiz miktarının son derece fahiş olduğunu, tüm kira bedellerinin ödendiğini, ayrıca yabancı para alacaklarına % 60 faiz işletilemeyeceğini, hesaplamanın bu nedenle hatalı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, davalı borçlunun kira akdindeki imzaya bir itirazının olmadığı, borca itiraz ettiği, ancak itirazını İ.İ.K.'nun 269/c maddesinde belirtilen belgelerden biri ile ispat etmesi gerekirken bu anlamda bir belge ibraz edemediği, usul ve yasaya uygun ve yeterli bulunan bilirkişi raporunda icra takibine konu edilen kira bedelleri toplamı 13.251,32 TL için takip tarihine kadar talep edilebilir faiz tutarının 1.611,62 TL olduğu, davacı alacaklının ise bu tutarın 286,36 TL eksiği ile 1.325,26 TL faiz talebinde bulunulduğunun bildirildiği gerekçesiyle davanın kabulü ile davalının itirazının kaldırılmasına karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması istemine ilişkindir.
1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre temyiz eden davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davalı vekilinin alacağa yönelik temyiz itirazlarına gelince;
Davalı tarafça dosyaya ödemeye dair dekontlar sunulmuş olup, bu ödeme dekontlarından 17.12.2014 tarihinde “Ekim ayı kira ödemesi” açıklaması ile yapılan 1.100,00 TL’lik ödeme takip konusu döneme ilişkin olup, davacı tarafça da kabul edilmiştir.
Ancak mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda bahsolunan bu ödeme dikkate alınmaksızın, kira alacağının 13.251,32 TL, işlemiş faizinin 1.611,62 TL olduğu, davacı alacaklının ise bu tutarın altında 1.325,26 TL faiz talep ettiği hususu tespit edilmiştir.
Bu durumda mahkemece, davalı tarafından dosyaya ibraz edilip, davacı tarafça da kabul edilen ve takip konusu kira dönemine ilişkin olduğu anlaşılan 17.11.2014 tarihli ödeme değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru değildir.
SONUÇ; Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 nolu bentte yazılı nedenle davalı vekilinin alacağa ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın alacağa hasren BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 28.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.