Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2017/4868 K.2018/9176

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, tahliye taahhüdüne dayalı icra takibine vaki itirazın iptali ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, taraflar arasında ilk olarak 01.01.2002 tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi imzalandığını, daha sonra, 01.01.2007 başlangıç tarihli, bir yıl süreli kira sözleşmesi, 01.01.2009 tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi ile son olarak 01.01.2011 tarihli 5 yıl süreli sözleşme imzalandığını, davalının kiralananı ilk teslim tarihinin 01.01.2002 olduğunu, takibe dayanak yapılan ve taraflar arasında son imzalanan 01.01.2011 tarihli sözleşmenin 9. maddesinde kiracının dükkanları kira bitiş tarihi olan 01.01.2016 tarihinde boş olarak teslim etmeyi kabul ve taahhüt ettiğini, kira süresinin 01.01.2016 tarihinde dolmasından dolayı icra takibi yaptıklarını, davalının itiraz ettiğini belirterek davalının itirazının kaldırılması ile kiralananın tahliyesini istemiştir.

Davalı vekili itirazlarında ve yargılama sırasındaki savunmalarında tarafların kira bedelleri konusunda anlaşarak sözleşmenin süresinin uzatıldığını, dayanak kira sözleşmesindeki tahliye taahhüdünün geçersiz olduğunu, kira sözleşmesi yapılırken alınan tahliye taahhüdünün kiralayanın baskısı altında serbest irade ile verilmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece kiracı tarafından verilen yazılı tahliye taahhüdünün kira sözleşmesinin düzenlenmesi sırasında verilmesi karşısında geçersiz olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında 01.01.2002 tarihli beş yıl süreli, 01.01.2007 tarihli bir yıl süreli, 01.01.2009 tarihli bir yıl süreli ve son olarak 01.01.2011 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmeleri bulunmaktadır. Davalı tarafından sözleşmelere ilişkin imza inkarında bulunulmamıştır. Tahliye taahhüdünün ilk sözleşme ile verilmediği, taahhüdün yenilenen sözleşmenin 9. maddesinde yer aldığı görülmüştür.

Tahliye Taahhüdünün sözleşmenin özel kısımlar bölümüne yazılmış olması taahhüdü geçersiz kılmaz. Davalının 01.01.2002 tarihinden itibaren kiracı olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu durumda taahhüt yasal unsurları taşımakta olup takipte süresinde yapıldığına göre davanın kabulü ile itirazın kaldırılması ve tahliyeye karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.