Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2017/5628 K.2018/11844

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava itirazın kaldılması ve tahliye talebine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı vekili 18.06.2014 tarihinde başlattğı takip ile, aylık 200 TL dan 12.03.2012- 12.03.2013 tarihleri arası 2.400 TL , aylık 212 TL dan 12.03.2013-12.03.2014 tarihleri arası 2.544 TL ile aylık 238 TL dan 2014 yılı Nisan, Mayıs, Haziran ayları 714 TL olmak üzere 5.658 TL kira alacağı ve 1.155,16 TL işlemiş faiz toplamı 6.813,16 TL ’nin borçludan tahsilini talep etmiştir.

Borçlunun takibe itirazı üzerine açılan itirazın kaldırılması ve tahliye davasının yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece verilen davanın reddi kararı, Yargıtay (kapatılan) 6. HD. 14.10.2015 Tarih, 2015/8380 E., 2015/8458 K. sayılı kararı ile takibe ve davaya dayanak 12.03.2012 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesinin 10.maddesinde stopaj vergisinin kiralayana ait olduğunun hüküm altına alındığı, bu özel hüküm göz önüne alınmak suretiyle yeniden bilirkişi raporu aldırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyulduğu halde bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Dayanak kira sözleşmesinin açık hükmü gereği kiracı, kiralayana karşı sözleşmede belirlenen kira bedelinden sorumludur. Diğer bir değişle brüt kira bedelinin kiraya verene ödenmesi gerekir. Bu durumda yerel mahkemece bozma ilamına farklı anlam yüklenerek yeniden net kira bedelleri üzerinden hesaplama yapan bilirkişi raporu doğrultusunda ret kararı verilmesi doğru değildir.