Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/10172 K.2019/11779

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki olduğu 201 ada 4 parsel sayılı taşınmazına komşu parsel malikleri davalılar tarafından su deposu yapmak ve foseptik çukuru açmak suretiyle müdahale edildiğini ileri sürerek elatmalarının önlenmesine, taşan yapıların yıkılmasına ve yıkım masrafı olarak 1.000 TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, dava konusu 201 ada 4 parsel sayılı taşınmazı 27 yıl önce haricen satın almalarına rağmen davacı adına tescil edildiğini, davacının iyiniyetli olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, müdahalenin keşfen sabit olduğu gerekçesiyle davalıların elatmalarının önlenmesine, su depolarının yıkılmasına, foseptik çukuru dava konusu taşınmazda bulunmadığından bununla ilgili yıkım isteğinin reddine, yıkım masrafları olarak taleple bağlı kalınarak 1.000 TL bedelin davalılardan tahsiline dair verilen karar, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, yıkım ve yıkım masraflarının tahsili isteklerine ilişkindir.

1. Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Davalılar vekilinin yıkım masrafları isteğine yönelik temyiz itirazına gelince;

Davacı tarafından, 09.07.2014 tarihli dava dilekçesi ile yıkım masrafı talep edilmiş, Mahkemece, tecavüzlü olduğu anlaşılan yapıların yıkımına karar verildikten sonra yıkım masraflarının da davalılardan tahsiline karar verilmiştir. Çekişme konusu taşınmaza müdahaleli olduğu anlaşılan su depolarının yıkılmasına karar verilmesi yeterli olup ayrıca yıkım giderlerinin de davalılardan tahsiline karar verilmesi doğru değil ise de; anılan hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, Mahkeme kararının düzeltilerek onanması uygun görülmüştür (HUMK mad. 438/7, HMK 370/2).