Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/11820 K.2018/16141

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı 3. kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, müvekkilinin işyerinde haciz yapıldığını haczedilen menkullerin, haciz tarihi itibari ile borçlu ile ilgisinin kalmadığını belirterek, istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına ve tazminata karar verilmesini istemiştir. Davalı alacaklı vekili, alacaklıdan mal kaçırmak için muvazaalı iş yeri devri yapıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Davalı borçlu, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı uyulan bozma ilamına göre; dava konusu haczin borçlunun yokluğunda borçlunun eski faaliyet adresi ve davacı üçüncü kişinin faaliyet adresinde yapıldığı, İİK’nin 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olduğu, ancak haciz adresindeki iş yerinin borçlunun eski adresi olduğu, 09.09.2013 tarihli hacizdeki tespitlerin de bunu doğruladığı, üçüncü kişinin burasını 01.02.2013 tarihi itibarıyle kiraladığı ve 15.03.2013 tarihinde işletmeye başladığı,

yapılan zabıta araştırma sonucuna göre borçlunun ticari faaliyetini fiili olarak Haziran 2013 tarihinde terk ettiği, Vergi Dairesi ve Belediye Başkanlığı yanıtına göre borçlunun haciz adresini terk ettikten sonra faaliyetini bıraktığı maddi vakıa olup, takibe konu çekin ileri tarihli (05.05.2013) olarak düzenlenmesinin ticari yaşam içinde sıklıkla karşılaşılan bir durum olduğu, somut olayda borçlunun ticareti terk ettiği adres ile istihkak iddiasında bulunan 3.kişinin faaliyet adresinin aynı adres olduğu,

borçlunun haciz adresini terk ettikten sonra faaliyetine devam etmemesi ve fiilen işi terk tarihleri birlikte değerlendirildiğinde, borcun doğum tarihinden sonra alacaklıdan mal kaçırmak için örtülü iş yeri devri yapıldığının kabulü gerektiği, devir gerçek kabul edilse bile, İİK’nin 44. maddesindeki gereklerin yerine getirildiğinin iddia ve ispat edilememesi karşısında, 6098 sayılı TBK’nun 202/2.

(818 sayılı BK’nun 179/2.) maddesi gereğince devralanın da işletmenin borçlarından sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nun 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Haczin 3. kişinin iş yeri adresinde yapıldığı, haciz sırasında borçlu hazır olmadığı gibi borçluya ait herhangi bir belge de bulunmadığı, borçluya ödeme emrinin tebliğ adresinde haciz yapılmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde somut olayda, mülkiyet karinesinin davacı 3. kişi lehine olduğunun kabülü gerekir. Davanın İİK m. 97 gereğince 3. kişi tarafından açılması ispat yükünün yer değiştirmesine neden olmaz. Mülkiyet karinesinin aksi davalı alacaklı tarafından inandırıcı ve güçlü delillerle ispat edilmelidir.

Temyize konu olayda, davacı 3.kişi ile borçlu arasında danışıklı işlemler ve örtülü işyeri devrinin bulunduğu davalı alacaklı tarafından iddia edilmişse de, gerek davalı alacaklının dosyaya sunmuş olduğu deliller, gerekse Dairemizin 19.11.2015 tarih ve 2014/7901 E. 2015/20749 K. sayılı bozma ilamından sonra İlk Derece Mahkemesince bozma ilamı uyarınca yapılan araştırma sonucu elde edilen bilgi belgeler dikkate alındığında mülkiyet karinesinin aksinin alacaklı tarafından ispatlanamadığının kabulü gerekir.

O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınarak, davanın kabulü yerine oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile reddine yönelik hüküm kurulması doğru olmamıştır.