Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/13323 K.2021/1629

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada bozma üzerine yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın elatma yönünden kabulüne, ecrimisil yönünden reddine karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili; müvekkilinin ... ili, ... ilçesi, 307 parsel sayılı fındık bahçesi niteliğindeki taşınmazın maliki olduğunu, davalının taşınmaza müdahale ettiğini, yıllardır bu taşınmazın fındığını topladığını, topladığı fındıkların bedelini de ödemediğini belirterek davalının 307 parsel sayılı taşınmaza müdahalesinin menini ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla dava tarihinden geriye doğru 5 yıllık ecrimisil miktarı olan 10.000 TL’nin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davacının, oğlu ile 2008 yılında boşandığını, evlilik sırasında Almanya'da yaşadıklarını, bu nedenle fındık bahçesini 1993 yılında kendisine teslim ederek, bakıp gözetmesini ve buna karşılık fındığını toplamasını istediğini, o tarihten sonra bahçenin tüm bakımını kendisinin yaptığını, davacının kendi rızası ile yeri kendisine teslim ettiğinden ecrimisil isteminin yasal dayanağının olmadığını, boşanmadan sonra dava konusu fındık bahçesinin yanına dahi uğramadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davacının, davalının gelini olması ve yurt dışında yaşaması nedeni ile dava konusu yere ait fındıkların davacının muvafakati ile toplandığı, sonraki yıllarda davacının davalının oğlundan boşandığı ancak fındıkların davalı tarafından toplanmaya devam edildiği, dava açılıncaya kadar davalının fındık toplaması hususunda davacının herhangi bir engellemesi olmadığından ecrimisile ilişkin talebin reddine, müdahalenin önlenmesi bakımından ise davanın açılması ile birlikte davalının dava konusu yere el atmaması gerektiği değerlendirilerek kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan temyiz incelemesi sonucunda.

Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 09.03.2016 tarihli ve 2014/15008 Esas, 2016/2895 Karar sayılı ilamı ile; eldeki davanın elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkin olduğu, hükmedilmesi istenen ecrimisil miktarı üzerinden harç ödenmek suretiyle dava açıldığı, elatmanın önlenmesi yönünden harç yatırılmadığı gibi yargılama sırasında da bu yönden harç ikmali yapılmadığı, elatmanın önlenmesi isteği ile ilgili olarak keşfen saptanan ya da saptanacak dava değeri üzerinden peşin harcın alınması,

bu zorunluluk yerine getirildiği takdirde davaya devam edilmesi gerektiği belirtilerek karar bozulmuş, Mahkemece Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda yapılan yargılama neticesinde; elatma talebine yönelik olarak harç da alınarak önceki karar gibi elatma yönünden kabul, ecrimisil yönünden de ret kararı verilmiş, hükmü bu sefer sadece davalı taraf temyiz etmiştir.

Dava, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemlerine ilişkindir.

1.Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan, sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, reddine.

2.Elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istekli davalarda dava değeri; her iki talep yönünden de kabul kararı verilmek şartıyla el atılan yerin değeri ve ecrimisil toplamından ibaret olacağı, alınacak karar ve ilam harcının da bu değer üzerinden belirleneceği kuşkusuzdur.

Somut olayda; elatma yönünden kabul, ecrimisil yönünden ise ret kararı verildiği, el atılan 307 parselin değerinin 21.036 TL, ecrimisil değerinin ise 5.436,38 TL olarak belirlendiği göz önüne alındığında, Mahkemece kabul edilen 21.036 TL üzerinden davalı aleyhine karar ve ilam harcına hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle hem kabul ve redde göre oranlama yapılması, hem de kabul ve reddedilen miktar toplamı olan 26.472,38 TL üzerinden harç hesaplanıp hüküm kurulması hatalı olmuştur. Ancak anılan hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, mahkeme kararının düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. (HUMK mad. 438/7, HMK mad. 370/2).