Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/15087 K.2021/1842

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mersin 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.02.2018 tarihli ve 2017/739 Esas, 2018/118 Karar sayılı kararıyla davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmiş olup, Mahkeme hükmüne karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına,

davanın kabul nedeniyle kabulüne karar verilmiş, bu kez davalılar vekilince Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmişse de Bölge Adliye Mahkemesinin 10.09.2018 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş, davalılar vekili tarafından bu ek kararın temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, dava konusu 1919 ada 23 parsel üzerinde bulunan zemin + 2 katlı bina ve 2 adet yeni dünya, 1 adet limon ağacı, 1 adet üzüm asmasının tamamının davacıların babası Mehmet Pekel’e ait olduğunu ve davacılara miras kaldığını, dava konusu taşınmaza ilişkin ortaklığın giderilmesi davasının karara çıktığını ve istinaf aşamasında olduğunu, satış aşamasından öncesine kadar bu davanın açılabileceğinden bahisle muhdesatların davacılara ait olduğunun tespitini talep etmiştir.

Davalı ... mirasçıları vekili; muhdesatlara ilişkin talebi kabul ettiklerini davalıların davanın açılmasına sebebiyet vermediklerinden vekalet ücreti yargılama giderlerinden sorumlu tutulmamalarını talep etmiştir. Ön inceleme duruşmasında da davalılar vekili davayı kabul etmiştir.

Mahkemece; davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmiştir. Mahkeme hükmüne karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabul nedeniyle kabulüne karar verilmiş, bu kez davalılar vekilince Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmişse de Bölge Adliye Mahkemesinin 10.09.2018 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş, davalılar vekili tarafından bu ek karar süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dava; muhdesat tespiti istemine ilişkindir.

1.Davalılar vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazları incelendiğinde;

Hemen belirtmek gerekir ki, her ne kadar Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince 2018/160 Esas, 2018/158 Karar, 10.09.2018 tarihli ek karar ile kararın kesin olduğu gerekçesiyle HMK’nin 362. maddesine göre davalılar vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiş ise de, dava dilekçesinde dava değeri 10.000,00 TL olarak gösterilmiş olup bu miktar üzerinden harç yatırıldığı,

mahkemece yargılama sırasında keşife gidilmediği ve dava konusu edilen muhdesatların gerçek değerinin belirlenmediği ancak dosya içerisinde bulunan ve taraflar arasında dava konusu taşınmaza ilişkin görülen ortaklığın giderilmesi davasında alınan 17.04.2017 havale tarihli bilirkişi raporunda zemin + 2 katlı yapı değerinin 191642,00 TL olarak tespit edildiği davacıların payı da dikkate alındığında kararın kesin olmadığı kanaatine varılmış olup 10.09.2018 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek Bölge Adliye Mahkemesinin 21.05.2018 tarihli kararının incelenmesine geçildi:

2.Davalılar vekilinin esasa ilişkin temyiz itirazlarına gelindiğinde; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan 25.10.2017 tarihli 2017/545 Esas ve 2017/649 Karar sayılı Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki nitelendirmesine göre davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.