Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/15192 K.2019/7298

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın kısmen kabulüne dair kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 15/01/2018 tarihli ve 2015/13385 Esas, 2018/234 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmişti. Davacı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, paydaşlar arasında görülen ecrimisil isteğine ilişkin olup, davacı tarafça 6.500 TL ecrimisile karar verilmesi istenilmiş, Mahkemece, 24.12.2014 günlü nihai karar ile davanın kısmen kabulü ile 3.310 TL ecrimisil ve 553 TL faizin davalıdan tahsiline karar verilmiş, davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 15.01.2018 tarihli ve 2015/13385 Esas 2018/234 Karar sayılı ilamı ile karar bozulmuş, davacı vekilince kararın düzeltilmesi istenmiştir.

Yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelenmesi sonucunda Yargıtay Daireleri veya Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı miktar itibariyle karar düzeltme yoluna gidilmesinin mümkün olup olmadığı belirlenirken; temyiz veya karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan Kanun hükmü esas alınmalıdır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.4.2005 tarihli ve 2005/4-295-287 sayılı ilamı) Bu durumda, temyiz veya karar düzeltme incelemesinde kesinlik, dolayısı ile kanun yoluna başvurulabilirlik sınırı belirlenirken talep hangi karara yönelik ise, o karar tarihi esas alınmalıdır.

Somut olayda, talep karar düzeltme istemine ilişkin olduğu ve 15.01.2018 tarihli Yargıtay 1.Hukuk Dairesinin kararının düzeltilmesi istendiği için kesinlik sınırı Daire karar tarihine göre belirlenmelidir.

01.01.2018 tarihinden itibaren değeri 15.910 TL'den az olan davalara ait hükümlerin onanmasına veya bozulmasına ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna gidilemeyeceğinden davacı vekilinin karar düzeltme isteminin reddi gerekir.