Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/1936 K.2018/10458

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı asıl tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava itirazın kaldılması ve tahliye talebine ilişkindir.

Davacı alacaklı 01.04.1994 başlangıç tarihli kira sözleşmesine dayanarak başlattığı takipte aylık 150.TL'den 2009 yılı 12 ayından itibaren, toplam 11.220.TL kira alacağının tahsilini istemiştir.

Ödeme emrinin tebliği üzerine, davalı borçlu süresinde verdiği itiraz dilekçesinde, aylık kira parasının 2009 yılından itibaren 80.TL olduğunu, taşınmaza yapılan 3.750.TL masrafın kira borcundan mahsubu konusunda anlaşıldığını, 2014 yılı sonuna kadar kira borcunun bulunmadığını belirterek takibe itiraz etmiştir.

Borçlunun takibe itirazı üzerine açılan itirazın kaldırılması ve tahliye davasının yapılan yargılaması sonucunda mahkemenin, itirazın kaldırılmasına ve davalının kiralanan taşınmazdan tahliyesine yönelik kararı Yargıtay (kapatılan) 6. HD. 23.02.2016 Tarih, 2015/5051 E., 2016/1248 K. sayılı kararı ile ödeme süresi dolmadan ve temerrüt gerçekleşmeden tahliye istenemeyeceği ve sözleşmede kararlaştırılan artış şartının geçersiz olduğu, davalı borçlunun kabul ettiği miktar üzerinden ödemeler konusunda rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyulduğu halde bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Bozma ilamı ile davalı borçlunun kabul ettiği miktar olan 80,00 TL kesinleşmiştir. Bu durumda mahkemece davalının kabul ettiği 80,00 TL üzerinden yaptığı ödemelerin değerlendirilmesi gerekirken bozma içeriğine uygun olmayan ve 80,00 TL üzerinden ÜFE oranı baz alınarak yaptırılan bilirkişi incelemesi ile belirlenen kira miktarı doğrultusunda itirazın kaldırılmasına karar verilmesi yerinde olmamıştır.