Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/2612 K.2018/14311

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davalı vekili ve ek karar ile hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü. KARAR Dava, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir. Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile; davacıların haksız müdahalenin menine ilişkin talebin yasal şartları bulunmadığından reddine, ecrimisil talebinin ise kabulü ile 26/10/2010 - 16/03/2012 dönemine ilişkin olarak her bir davacı için 9.864 TL ecrimisil bedelinin davacı tarafın talebi ile bağlı kalınarak toplam 17.000 TL tutarındaki ecrimisil alacağının dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş,

hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiş,davacı vekili 10.2.2015 tarihinde verdiği dilekçe ile davanın ecrimisil talepli olarak 17.000 TL üzerinden ikame edildiğini,davanın bu miktar üzerinden tamamının kabul edildiğini, harca esas olan ecrimisil talebi 17.000 TL olmasına ve bu talebin tamamı kabul edilmesine rağmen maddi hata yapılarak noksan kalan harcın davacıdan tahsiline karar verildiğini, yargılama giderlerinin de yarı yarıya paylaşıldığını, hüküm de yapılan maddi hatanın tavzih yoluyla düzeltilmesini talep etmiştir.

Mahkeme tarafından 06.03.2015 tarihli ek karar ile; davacının talebinin haksız müdahalenin meni ve ecrimisil talebine ilişkin olduğu, yargılama sonucunda davanın kısmen kabul kısmen red kararı verilerek hüküm fıkrasının 1.bölümünde haksız müdahalenin menine yönelik karar verildiği, harç ve yargılama giderleri hesaplanıp paylaştırılırken müdahalenin menine ilişkin talebin reddi ve ecrimisil talebinin kabulü nedeni ile reddedilen talep değerlendirilirken, takdiren %50 oranında davacı ve davalı arasında paylaştırıldığı, dolayısıyla dava ve talep ecrimisil isteminden ibaret olmadığından,

bu hususun ancak temyiz sebebi yapılabileceği anlaşıldığından, davacılar vekilinin tavzih talebinin reddine verilmiş, ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, müdahalenin meni ve ecrimisil talebine ilişkindir.

Hemen belirtilmelidir ki; iddianın içeriği ve ileri sürülüş biçiminden, davanın taşınmaz malın aynına yönelik olduğu ve konusunu oluşturan hakkın para ile değerlendirilmesinin mümkün bulunduğu; böyle bir davada, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 120/1. (1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 413.) ve 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 16. maddeleri uyarınca dava değerinin ve buna göre alınacak harcın, el atılan yer ile talep edilen ecrimisil toplamından ibaret olacağı kuşkusuzdur (4.3.1953 tarihli ve 10/2 sayılı İBK).

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davanın, hükmedilmesi istenen ecrimisil miktarı olan 17.000,00 TL dava değeri üzerinden harç ödenmek suretiyle açıldığı, el atmanın önlenmesi yönünden harç yatırılmadığı gibi, yargılama sırasında da elatılan taşınmaz değeri bilirkişilerce hesaplanmayarak bu yönden harç ikmali yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 492 sayılı Harçlar Kanunu, harcın alınmasını veya tamamlanmasını tarafların isteklerine bırakmayıp, anılan hususun mahkemece kendiliğinden gözetileceğini düzenlemiş ve buyurucu nitelikteki 32. maddesinde yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağını öngörmüştür.

Şu halde, öncelikle davada ileri sürülen isteklerden elatmanın önlenmesi isteği ile ilgili tespit edilecek dava değeri üzerinden peşin harcın alınması, bu zorunluluk yerine getirildiği takdirde davaya devam edilmesi gerekirken, anılan husus gözardı edilerek işin esası bakımından hüküm kurulması doğru değildir.