Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/5516 K.2020/5589

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava dilekçesinde, davacının paydaş olarak malik olduğu taşınmaz üzerinde mevcut binanın zemin katını davalının haksız olarak kullandığı ileri sürülerek el atmanın önlenmesi ile ecrimisil istenmiş; Mahkemece, davalının el atmasının önlenmesi yanında 1.270,12 TL ecimisile hükmedilmiştir.

El atmanın önlenmesi ile ecrimisil isteminin kısmen kabulüne dair mahkeme kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, mülkiyet hakkına dayalı el atmanın önlenmesi ile haksız kullanım nedeni ile ecrimisil istemine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

23.12.1976 tarihli ve 1976/7-6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere harç, adli ve idari hizmetlerde ve bu hizmetlerin gerektirdiği masrafları karşılamak mülahazasıyla gerçek ve tüzel kişilerden Hazinece alınan bir paradır. Buna göre, bir hizmetin harç konusu olabilmesi için kişilerin bir kamu kurumundan yararlanmaları, kişilere kamu eliyle özel bir yarar sağlanması ve kamu idaresinin kişilerin özel bir işiyle uğraşması gerekmektedir.

Bir kamu hizmetinden dolayı harç alınabilmesi, bu hizmetin kanunla belirlenmesine ve bu hususla ilgili harç alınmasına ilişkin düzenlemelerin de kanunda yer almasına bağlıdır.

Nitekim TC Anayasa'nın 73. maddesinde "vergi, resim, harç vb. mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır" hükmü öngörülmüştür.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 12.04.2017 2017/1-1201 Esas ve 2017/716 Karar sayılı içtihatında açıklandığı üzere; Yargı harcı devletin mahkemeler aracılığıyla yaptığı hizmete ondan yararlananların katkısıdır. Kanunla açıkça yargı harçlarından muaf olduğu ya da işleminin müstesna olduğuna ilişkin düzenleme yapılmamış olan herkes, bu harçları ödemekle yükümlüdür.

04.03.1953 tarihli ve 10/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca taşınmaz malın aynına ilişkin davalarda 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 16.maddesi uyarınca dava değerinin el atılan yerin değeri ile talep edilen ecrimisilin toplamından ibaret olması gerektiği yönündedir

Dosya içeriği ve toplanan delillerden davanın, hükmedilmesi istenen ecrimisil miktarı olan 18.000,00 TL dava değeri üzerinden harç ödenmek suretiyle açıldığı, el atmanın önlenmesi yönünden harç yatırılmadığı, yargılama sırasında el atılan taşınmaz (daire) değeri bilirkişilerce 70.000,00 TL olarak hesaplanmış ve davacı vekilince belirlenen bu değer üzerinden 22.10.2015 tarihinde 1.196,00 TL tamamlama harcı yatırılmasına rağmen mahkemece, yatırılan tamamlama harcı dikkate alınmaksızın sadece ecrimisil bedeli olarak hükmedilen 1.270,12 TL üzerinden harç alınmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, elatmanın önlenmesi ile birlikte 1.270,12 TL ecrimisile hükmedilmiş olup hüküm ile birlikte toplam dava değeri olan 71.270,12 TL (70.000 TL +1.270,12 TL) üzerinden harçlar tarifesi üzerinden hesap edilecek nispi harca hükmedilmesi gerekirken sadece ecrimisil bedeli üzerinden hesap edilen harca hükmedilmesi doğru değil ise de; bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden bozma nedeni yapılmamış, hükmün (2) numaralı fıkrasının HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.