Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/5795 K.2020/2220

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece 16.06.2016 tarihli ek kararla temyizin süresinde olmadığından bahisle temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verilmiş, davalılar vekili süresinde ek kararı temyiz etmiş olmakla; Dairece dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, müvekkillerinin murislerinden intikal eden dava konusu taşınmazlara , davalıların kullanmak ve kiraya vermek suretiyle tecavüzde bulunduğunu ileri sürerek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 15.000 TL ecrimisilin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir .

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir. Bu temyiz talebi üzerine Mersin 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 16.06.2016 tarihli ve 2010/26 Esas ve 2015/828 Karar sayılı ek kararı ile davalılar vekilinin 06.04.2016 tarihinde gerekçeli kararı tebliğ aldığı, 26.04.2016 tarihinde süresini geçirdikten sonra temyiz dilekçesinin verildiği gerekçesiyle temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verilmiştir. Bu ek karar süresinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir .

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilamda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere göre ilgili vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.