Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/6022 K.2018/18257

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından, duruşmasız olarak davacı vekili tarafından istenmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 06.11.2018 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davalılar vekili Av. ... ile davacı vekili Av. ... geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, tarafların paydaş olduğu ve ifraz planında D-1, B-5, G-3 olarak gösterilen taşınmazlarda vekil edenine ait arpaların davalılar tarafından 27-28 Mayıs 2014 tarihlerinde sökülüp götürülmesi suretiyle el atıldığını ileri sürerek davalıların müdahalelerinin menine, arpa ürünlerinin haksız sökülmesi ve satılması nedeniyle verilen maddi zararın şimdilik 20.000 TL’nin haksız fiil tarihi olan 28.05.2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacının müdahalesinin meni talebinin kabulü ile 10, 18, 19, 20, 21, 22, 31, 41, 42, 43, 44, 45, 48, 50, 51 ve 52 numaralı parsellere davalılar tarafından yapılan müdahalenin önlenmesine, maddi tazminat davasının usulden reddine karar verilmesi üzerine, hüküm, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında müdahalenin meni ve tazminat isteklerine ilişkindir.

Hemen belirtilmelidir ki; iddianın içeriği ve ileri sürülüş biçiminden, davanın taşınmaz malın aynına yönelik olduğu ve konusunu oluşturan hakkın para ile değerlendirilmesinin mümkün bulunduğu; böyle bir davada, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 120/1. (1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 413.) ve 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 16. maddeleri uyarınca dava değerinin ve buna göre alınacak harcın, el atılan yerin değeri ile talep edilen ecrimisil toplamından ibaret olacağı kuşkusuzdur (04.03.1953 tarihli ve 10/2 sayılı İBK).

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davanın 20.000 TL değer gösterilmek suretiyle açıldığı, tazminat isteği yönünden harç ikmal edilmesine rağmen elatmanın önlenmesi isteği bakımından harç yatırılmadığı gibi, yargılama sırasında da bu yönden harç ikmali yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 492 sayılı Harçlar Kanunu, harcın alınmasını veya tamamlanmasını tarafların isteklerine bırakmayıp, anılan hususun mahkemece kendiliğinden gözetileceğini düzenlemiş ve buyurucu nitelikteki 32. maddesinde, yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağı öngörülmüştür.

Hal böyle olunca, öncelikle davada ileri sürülen isteklerden el atmanın önlenmesi isteği ile ilgili olarak keşfen saptanan ya da saptanacak dava değeri üzerinden peşin harcın alınması, bu zorunluluk yerine getirildiği takdirde davaya devam edilmesi gerekirken, anılan husus gözardı edilerek işin esası bakımından hüküm kurulması doğru değildir.