Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/7554 K.2020/8177

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkiline ait 379 ada 18 parsel sayılı taşınmazda bulunan 1 numaralı bağımsız bölümün, 01.09.2012 tarihinden itibaren davalı tarafından kullanıldığını belirterek, ecrimisil talep etmiştir.

Davalılar cevap dilekçesinde, dava konusu dükkanı 9 aydır kullandıklarını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmişitir.

Dava, ecrimisil talebine ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 190. maddesine göre; “İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir.”, TMK'nin 6. maddesine göre ise; “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan herbiri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.”.

Somut olayda davacı taraf, davalının 01.09.2012 tarihinden beri dava konusu taşınmazları işgal ettiğini idda etmiş ve tanık deliline dayanmıştır. Mahkemece, davacı tarafa tanık listesi ve adreslerini sunması için usulüne uygun süre verilmeden, dava konusu taşınmaz başında taraf tanıkları dinlenmeden, davanın kısmen kabulüne karar verilerek, yalnız 2013 ve 2014 yılları için ecrimisile hükmedilmesi, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.