Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2019/1188 K.2021/2039

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.06.2017 tarihli ve 2016/375 Esas, 2017/217 Karar sayılı kararıyla elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemlerinin kabulüne karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile elatmanın önlenmesine, ecrimisil isteminin ise reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacı vekili Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, mülkiyet hakkına dayalı elatmanın önlenmesi ile ecrimisil alacağı istemine ilişkin olup, ilk derece mahkemesince elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemlerinin kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin istinaf istemi üzerine bölge adliye mahkemesi, ilk derece mahkemesi kararını kaldırarak elatmanın önlenmesine, ecrimisil isteminin ise reddine karar vermiştir. Davacı vekili, reddedilen ecrimisil alacağı yönünden bölge adliye mahkemesi kararını temyiz etmiştir.

Davacı tarafça elatmanın önlenmesi ile birlikte 2.500,00 TL ecrimisil alacağı talep edilmiş, bilirkişilerce ecrimisil alacağı miktarı 29.796,00 TL olarak hesap edilmiştir. Mahkemece, davanın kabulü ile davalının ...

İlçesi, 13372 ada 5 nolu parseldeki taşınmazın 11 nolu bağımsız bölümüne yönelik müdahalesinin men'ine, taleple bağlı kalınarak 2.500,00 TL ecrimisil alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, işbu karara karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kısmen kabulüne, Ankara ili, Keçiören ilçesi, Aşağıeğlence mahallesinde bulunan 13372 ada 5 parsel sayılı taşınmazdaki 2. Kat 11 nolu bağımsız bölüme davalının elatmasının önlenmesine, davacının ecrimisile ilişkin isteğinin reddine karar verilmiştir. Bu karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesinde bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilemeyen kararları düzenlenmiş, aynı maddenin 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 42. maddesiyle değişik 1/a bendinde de "Miktar veya değeri kırkbin Türk lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar" hükmüne yer verilmiş; anılan 40.000,00 TL'lik kesinlik sınırı 2018 yılı itibarıyla 47.530,00 TL olarak uygulanmaya başlanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı vekilince fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak talep edilen 2.500,00 TL ecrimisil alacağının, bilirkişilerce ecrimisil alacağı miktarı 29.796,00 TL olarak belirlendiği gözetilerek temyize konu edilen 2.500,00 TL'lik ecrimisil alacağı 2018 yılı itibarıyla temyiz kesinlik sınırı olan 47.530,00 TL’nin altında kaldığından miktar itibariyle kesin olup, temyiz kabiliyeti bulunmamaktadır. HMK'nin 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanun'un 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceğinden davacı vekilinin temyiz isteminin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.