Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2019/2710 K.2019/8094

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Manyas İcra Hukuk Mahkemesi hükmüne karşı, davacı üçüncü kişi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması sonunda ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf başvuru dilekçesinin reddine karar verildiği karara ilişkin temyiz dilekçesinin de Bölge Adliye Mahkemesince reddedildiği, bu kez davacı üçüncü kişi vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanuna paralel olarak, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerinde değişiklik yaparak istinaf ve temyiz ile ilgili hükümlerini yeniden düzenleyen 18.3.2005 tarihli ve 5311 sayılı Kanun ile İcra İflas Kanunu'na eklenen geçici 7. maddeye göre, 5311 sayılı Kanun hükümleri Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

2.3.2005 tarihli ve 5311 sayılı Kanun'un 25.maddesi ile değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 364/1.maddesine göre Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen ve miktar ve değeri Onbin Türk Lirası’nı geçen nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir. Bu hükümde öngörülen kesinlik sınırı, 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile kırk bin Türk Lirası’na, 20.02.2019 tarihli ve 7165 Sayılı Kanun'un 1. maddesi ile de 28/02/2019 tarihinden itibaren elli sekiz bin sekiz yüz Türk Lirası’na çıkarılmıştır.

Somut olayda, Manyas İcra Hukuk Mahkemesinin 23/11/2017 tarihli ve 2017/14 E. - 2017/22 K. sayılı kararı ile davanın kabülüne karar verilerek davacı lehine 900,00 TL vekalet ücretine hükmedildiği, davacı üçüncü kişi vekili tarafından, davanın kabulüne dair İlk Derece Mahkemesi kararının vekalet ücretine yönelik hüküm fıkrasına karşı istinaf yoluna başvurulduğu, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvuru dilekçesinin İİK’nin 363/1 ve 365/son maddeleri gereğince reddine kesin olarak karar verildiği, bu karara karşı davacı üçüncü kişi vekilince temyiz isteminde bulunulduğu,

İlk Derece Mahkemesince davacının temyiz isteminin kararın kesin olarak verildiği gerekçesi ile reddedildiği, ret kararına karşı davacı vekilince temyiz talebinde bulunulduğu, Dairemizce 18.10.2018 tarihli, 2018/13495 Esas, 2018/17547 Karar sayılı karar ile HMK'nin 366. maddenin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanması gereken 346. madde uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara

ilişkin olursa, kararı veren mahkemenin temyiz dilekçesinin reddine karar vereceği, İlk Derece Mahkemesinin yetkisini aşarak verdiği temyiz dilekçesinin reddine ilişkin ek kararın kaldırılmasına temyiz dilekçesinin değerlendirilmesi için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, Dairemizin anılan kararı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin temyiz talebinin 362/1-a maddesi gereğince reddine karar verildiği, bu kez son kararın temyiz konusu yapıldığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık konusu değerin, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihine göre, yukarıda belirtilen kesinlik sınırını geçmediği anlaşıldığından, İİK'nin 364/1. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemesinin temyiz talebinin reddine ilişkin son kararının onanması gerekmiştir.