Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2019/3502 K.2021/841

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İstanbul 25. Asliye Hukuk Mahkemesinin 27.12.2016 tarihli ve 2014/68 Esas, 2016/552 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davalı ....... Ltd. Şti. vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacılar vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Mahkemece 27.12.2016 tarihinde verilen davanın kabulüne ilişkin karar üzerine, davalı ......Ltd. Şti. tarafından kararın istinaf edildiği, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabul edildiği, kararın kaldırıldığı ve davalı ......Ltd. Şti. yönünden davanın reddine karar verildiği; hükmün, davacılar vekilince temyiz edildiği ve Bölge Adliye Mahkemesince 26.03.2019 tarihli ek karar ile temyiz istemi süresinde olmadığından istemin reddine dair ek karar verildiği anlaşılmıştır. Bu defa davacılar vekili ek kararın temyizi isteminde bulunmuştur.

Somut olayda davacılar vekiline Bölge Adliye Mahkemesi kararının Tebligat Kanunu'nun 21/1 maddesi uyarınca yapıldığı, mazbatada davacı vekilinin İshak Selber’den sorulduğu, işte olduğunu beyan ettiği ancak kime haber verildiğinin belirtilmediği anlaşılmıştır. O halde yapılan tebliğin usulsüz olduğu ve davacı vekilinin kararı öğrendiğini beyan ettiği tarihin esas alınması gerektiği açıktır. Dairemizce, davacılar vekilinin temyiz istemi süresinde kabul edilerek esasın incelenmesine geçilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.