Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2019/6490 K.2020/4943

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı Hazine vekili, dava konusu 4 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını açıklayarak, taşınmazın tapusunun iptali ile taşınmaz üzerindeki muhdesatın kal’ine karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile dava konusu 4 parsel sayılı taşınmazda kadastro teknisyeni İlhan Koparan'ın 4.6.2008 günlü ek raporuna ekli krokisinde kırmızı renk ile boyalı A1, A2 ve A3 olarak gösterilmiş olan toplam 424,83 m2’lik kısmın tapusunun iptaline, bu kısmın kadastro (tespit) harici bırakılmasına, davacı Hazinenin fazlaya ilişkin isteminin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3621 sayılı Kıyı Kanunu ile Türk Medeni Kanunu'nun 715 ve 999. maddelerine dayalı olarak açılmış tapu kaydının iptali ile sicilden terkini, taşınmaz üzerindeki muhdesatın kal’i isteklerine ilişkindir.

1.Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı Hazine vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.a)Her ne kadar Mahkemece, kadastro teknisyeni İlhan Koparan'ın 4.6.2008 günlü ek raporu ve ekindeki krokinin hükme esas alındığı belirtilmiş ise de, dosyanın incelenmesinden hükme esas alınan ek raporun 4.9.2008 tarihli olduğu ve maddi hata sonucu rapor tarihinin 4.6.2008 olarak yazıldığı anlaşılmıştır.

b)Mahkemece, kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı değerlendirilen taşınmaz için tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmesi gerekirken, taşınmazın tapusunun iptaline ve bu kısmın kadastro (tespit) harici bırakılmasına karar verilmesi doğru olmamıştır.

Ne var ki, zikredilen bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.