Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2020/283 K.2021/4137

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Akçaabat 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 26.03.2019 tarihli ve 2017/344 Esas, 2019/133 Karar sayılı kararıyla asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacılar vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi ek kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Asıl dava ecrimisil, birleşen dava ise elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmesi üzerine davacılar vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı miktar yönünden kesin nitelikte bulunduğundan davacı tarafın istinaf başvurusunun HMK’nin 352 maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

1. Davacı tarafın temyiz istemi, Bölge Adliye Mahkemesince kararın kesin olarak verildiğinden bahisle reddedilmiş ise de, iş bu davada, ecrimisil istemi ile birlikte birleşen davada elatmanın önlenmesi de istenmiş olup miktar itibariyle temyiz yolu açık olduğundan Bölge Adliye Mahkemesinin temyiz isteminin reddine ilişkin 11.12.2019 tarihli ve 2019/1736 Esas, 2019/2393 Karar sayılı ek kararın kaldırılmasına oy birliği ile karar verildi. İşin esasının incelenmesine geçildi;

2. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan 15.11.2019 tarihli ve 2019/1736 Esas, 2019/2393 Karar sayılı Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.