Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2020/4654 K.2021/4796

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Bursa 1. Aile Mahkemesinin 05.11.2018 tarihli ve 2015/993 Esas, 2018/1010 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine duruşma istemi değerden reddedilmiş olmakla, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı ... vekili, evlilik birliği içinde davalı erkek adına edinilen üç adet taşınmaz ve bir adet araç bulunduğunu, mal kaçırmak amacıyla davalı tarafça boşanma davası öncesi malların devredildiğini açıklayarak, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 20.000,00 TL alacağın faiziyle tahsilini talep etmiştir. Harcını yatırmak suretiyle sundukları 15.10.2018 tarihli dilekçeyle talep miktarı 95.959,95 TL'ye arttırılmıştır.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, davacının davasının kabulü ile 49.150,00 TL katılma alacağı ve 46.809,95 TL değer artış payı olmak üzere toplam 95.959,95 TL alacağın karar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince yerinde görülmeyerek 6100 sayılı HMK'nin 353/(1)-b.1 maddesi hükmü uyarınca esastan reddedilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, tasfiyeye konu 22 nolu dükkan yönünden davacı lehine 31.231,57 TL değer artış payı alacağına hükmedilmiş ise de dosya kapsamı incelendiğinde dükkanın evlilik birliği içinde 2007 yılında davalı adına edinildiği, 2008 yılında üçüncü şahsa devredildiği sabit olup tarafların ayrı yaşamaya başladıkları dönem (2010 yılı), mal rejiminin sona erdiği boşanma dava tarihi (2013) ile tüm dosya kapsamındaki bilgi, belge ve beyanlar birlikte değerlendirildiğinde, taşınmazın mal kaçırmak amacıyla devredildiğinin kabulü hatalı olmuştur. Mahkemece, 22 nolu dükkan yönünden alacak isteğinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, hükmün bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.