Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2021/11554 K.2021/10855

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Kadastro sırasında, irsen intikal, taksim, hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedenleriyle Karadeniz Ereğli İlçesi Ortaköy Köyü çalışma alanında bulunan ... ada ..., ..., ... ada ..., ... ada ..., ... ada ..., ..., ... ada ... ada ... ada ..., ... ada... ada ... ada... ada ... ve ... ada ... parsel sayılı muhtelif yüzölçümdeki taşınmazlardan, ... ada ..., ..., ... ada ..., ... ada ..., ... ada ..., ... ada ...,... ada..., ..., ..., ..., ... ada ..., ... ada ... ada ... ada... ve ... ada ... parsel sayılı taşınmazlar, ... adına; ... ada ... ve...ada ... parsel sayılı taşınmazlar, 1/2 payları oranında ... ile ... ve müşterekleri adına;

... ada ... parsel sayılı taşınmaz, 1/4 payları oranında ... ve ... ile 1/2 payı oranında ... adına. 132 ada 18, 143 ada 64 ve ... ada ... parsel sayılı taşınmazlar, 1/2 payları oranında ... ile ... adına; ... ada ... parsel sayılı taşınmaz, 1/3 payları oranında ..., ... ve ... adına; ... ada ... parsel sayılı taşınmaz, 1/3 payları oranında ..., ... ve ... adına.

143 ada ... parsel sayılı taşınmaz, 1/3 payları oranında ..., ... ile ... ve müşterekleri adına tespit edilmiş, 152 ada 14 parsel sayılı taşınmazın ise 5/12 payı ..., 1/12’şer payları, ..., ..., ..., ..., ... adlarına tespit edilip, 2/12 payının ise Karadeniz Ereğli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/503 Esas sayılı dosyasında dava konusu olduğu belirtilerek bu pay yönünden malik hanesi açık bırakıldıktan sonra, Karadeniz Ereğli Kadastro Mahkemesinin 2013/71 Esas, 2014/182 Karar sayılı ilamıyla, kadastro tespitindeki pay durumu korunarak,

geriye kalan 2/12 payın Rifat Demiral ve müşterekleri adına tesciline karar verilmiş ve iş bu karar kesinleşmiştir.

Davacı ..., çekişmeli taşınmazların müşterek muristen intikal ettiği ve mirasçılar arasında terekenin taksim edilmediği iddiasına dayanarak, miras payına yönelik olarak dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine, ... ada ..., ..., ... ada ..., ... ada ..., ... ada ..., ..., ... ada ... ada ... ada ...,... ada ..., ... ada ... ada ... ada ...parsel sayılı taşınmazların (Mahkemenin 16.07.2014 tarihli ve 2013/71 Esas, 2014/182 Karar sayılı ilamında belirlenen hisselerle) tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı vekilinin aşağıdaki husus dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Ancak. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca kadastro hakimi doğru, infazı kabil ve infaz sırasında tereddüt oluşturmayacak şekilde karar vermek zorundadır.

Ne var ki; çekişmeli taşınmazlardan 152 ada 14 parsel sayılı taşınmazın, kadastro tespiti sırasında 5/12 payının ..., 1/12’şerden 5/12 payının ..., ..., ..., ..., ... adlarına tespit edildiği, 2/12 payının ise Karadeniz Ereğli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/503 Esas sayılı dava dosyasında davalı olduğu belirtilerek bu paya yönelik malik hanesinin açık bırakıldığı,

bilahare, eldeki dosyadan ayrı yürüyen dava sonucunda Karadeniz Ereğli Kadastro Mahkemesi'nin 2013/71 Esas, 2014/182 Karar sayılı dosyasında, tespit sırasında belirlenen paylar korunmak suretiyle ve açık bırakılan paylar yönünden malik tespiti yapıldığı ve iş bu kararın eldeki dosyanın yargılaması sırasında kesinleştiği anlaşılmakta olup, eldeki dava dosyasında davanın reddine karar verildiğine göre, bu taşınmazın tescili yönünden sözü edilen dava dosyasına atıf yapılması gerekirken, yanılgılı şekilde eldeki davanın konusu olup,

başka dava dosyasında da dava konusu olmayan ... ada ... parsel sayılı taşınmazın tescili yönünden anılan dava dosyasına atıf yapıldığı izlenimini uyandırır şekilde karar verilmesi isabetsiz olmakla birlikte bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK'un 438/7. fıkrası gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.