Kullanım kadastrosu sırasında, Kızılcahamam ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 757 parsel sayılı 6.435,95 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı şerhi verilerek, ham toprak vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir.
Davacı ..., taşınmazın bir bölümümün kendi fiili kullanımında olduğunu ileri sürerek, lehine kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır.
Mahkemece verilen, davanın kısmen kabulüne ilişkin önceki ilk hüküm, davalı Hazine vekilinin temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 24.02.2014 tarih ve 2014/965-1496 Esas - Karar sayılı ilamıyla; “Mahkemece mahallinde yapılan keşifte taşınmazın vasfının tespiti yönünden ziraat mühendisi bilirkişi dinlenilmediği, bu nedenle yapılan araştırmanın yetersiz olduğu açıklanarak, mahallinde ziraat mühendisi bilirkişisinin katılımıyla yeniden keşif yapılmak suretiyle, taşınmazın niteliğiyle ilgili ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınması, mahalli bilirkişi ve tanık sözlerinin bilimsel esaslara göre hazırlanan bilirkişi raporlarıyla denetlenmesi, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi” gereğine değinilerek bozulmuştur.
Mahkemece, bozma ilamı doğrultusunda yapılan yargılama neticesinde verilen davanın kısmen kabulüne, dava konusu 757 parsel sayılı taşınmazın teknik bilirkişinin 03.11.2016 tarihli rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 3.374,37 metrekarelik kısmına ilişkin olarak kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesine “1950 yılından beri ...’in kullanımında” olduğu şerhi yazılarak aynı vasıf ve miktarla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline ilişkin ikinci hüküm, davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince bu kez.
“Mahkemece, hükme esas alınan teknik bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen taşınmaz bölümünün davacının fiili kullanımında bulunduğu kabul edilmek suretiyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuş ise de, varılan sonucun dosya kapsamına uygun bulunmadığı,
mahallinde, 05.11.2012 ve 26.10.2016 tarihlerinde yapılan keşiflerde dinlenen yerel bilirkişi ve davacı tanıklarının dava konusu taşınmazın davacıya atalarından geldiğini, taşınmazı uzun zamandır önce davacının babasının, daha sonra davacının ekip dikmek suretiyle tarla olarak kullandığını beyan ettikleri, 04.10.2012 tarihli celsede dinlenen yerel bilirkişilerin ise, dava konusu taşınmazın uzun yıllardır kimse tarafından kullanılmadığını, taşınmazda hayvanların otladığını bildirdikleri, dosya arasında bulunan ziraatçı bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın tamamında uzun yıllardır ekim, dikim yapılmadığının,
2012 tarihli uydu fotoğraflarında da, taşınmazın tespit tutanağında belirtilen vasfı gibi “ham” halde bulunduğunun belirtildiği, kullanım kadastrosu tespitinin 2011 yılında yapılmış olduğu göz önüne alındığında, kadastro tespiti sırasında taşınmazın davacı tarafından kullanılmadığının anlaşılmakta olduğu açıklanarak, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmiş olmasının isabetsizliğine” değinilerek bozulmuştur.
Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.
Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, Mahkemece bozma gereklerine uygun biçimde hüküm verildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 59.30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 21.40 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına,
01.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.