Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2021/2023 K.2021/5260

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Aksaray 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.06.2019 tarihli ve 2018/192 Esas, 2019/152 Karar sayılı kararıyla davanın kabulü hükmüne karşı davalı ... tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş, istinaf harç ve masraflarının ödenmemesi üzerine Mahkemece 26.11.2020 tarihli ek karar ile istinaf talebinin reddine karar verilmiş, davalı ...'ın söz konusu ek karara yönelik istinaf başvurusu Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince usulden reddedilmiş olup, bu son kararın davalı ... tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, kapatılan vakfın yöneticileri hakkında Vakıflar Kanunu'nun 10. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmesi istemine ilişkindir.

1. Davalı ...'ın adli yardım talebi yönünden yapılan incelemede;

6100 sayılı HMK'nin 334. maddesinde, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimselerin taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabileceği; 336. maddesinde, kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılacağı, 337. maddesinde, adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebileceği, itiraz incelemesi neticesinde verilen kararın kesin olduğu ancak. ancak ödeme gücünde sonradan gerçekleşen ciddi bir azalmaya dayanılarak tekrar talepte bulunulabileceği, düzenlenmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden, davanın kabulüne dair kararın davalı ... tarafından adli yardım talebiyle istinaf edildiği, adli yardım talebinin Konya Bölge Adliye Mahkemesinin 14.09.2020 tarihli ve 2020/332 Esas sayılı kararı ile reddedildiği, karara karşı davalı ... tarafından yapılan itirazın Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince 01.10.2020 tarihli ve 2020/2 D.İş sayılı karar ile reddedildiği, davalı ...'ın ödeme gücünde sonradan gerçekleşen ciddi azalma iddiasının da bulunmadığı anlaşıldığına göre, adli yardım talebinin reddinin istinaf aşamasında kesinleştiği dikkate alınarak, mükerrer talebin incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

2. Davalı ...'ın temyiz dilekçesi yönünden yapılan incelemede;

Temyiz harcının kaynağı, 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken HUMK'un 434/2 maddesi ile 10.05.1965 tarihli ve 1965/1-1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu kararıdır. Bu İçtihadı Birleştirme Kurulu kararına göre, temyiz yoluna başvurmada maktu ilam harcının tamamının ya da nispi ilam harcının dörtte birinin peşin olarak alınması gerekir. Kanunla açıkça yargı harçlarından muaf olduğu ya da işleminin müstesna olduğuna ilişkin düzenleme yapılmamış olan herkes, bu harçları ödemekle yükümlüdür.

Davalı temyiz dilekçesini harçlandırmamış, dilekçesinde 2016 yılından beri cezaevinde olması nedeniyle gelirinin bulunmadığını beyan etmiştir. Harçsız temyiz incelemesi yapılması mümkün olmadığından temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.