Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2021/2341 K.2022/9880

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın 10 yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığından ve davacının davasını kanıtlayamadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

...

İli Mezitli İlçesi Fındıkpınarı Mahallesi çalışma alanında 1992 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında, 103 ada 3 parsel sayılı 2.400,51 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydına göre ...'nın zilyet ve tasarrufunda olduğu, 6831 sayılı Kanun'un 2/b maddesi gereği orman kadastro komisyonunca orman olarak ayrılan parseller içinde yer aldığı açıklanarak, beyanlar hanesinde "6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarılmıştır" ve "Bu parsel üzerindeki iki adet kargir ev Şıhmehmet Ağa mirasçılarına aittir." şerhi yazılarak,

iki adet kargir ev ve tarla vasfıyla davalı Hazine adına tespit ve tutanağın 24.11.1995 tarihinde kesinleşmesiyle tapuya tescil edilmiştir. 2009 yılında yapılan 2/b güncelleme çalışmaları sırasında taşınmaz iki adet kargir ev ve bahçe cinsinde önceki şerhlerin yanında "Parsel üzerindeki meyve ağaçları ...'e aittir. ... ölüdür" şerhi eklenerek tescili yapılmıştır.

Davacı ... mirasçıları vekili 26.02.2013 tarihli dilekçesi ile, taşınmazın 400,80 metrekaresinin davacılarının fiili kullanımda bulunduğu iddiasına dayanarak, taşınmazın kullanıcısının ... olduğuna yönelik şerhin iptal edilmesini ve taşınmazın 400,80 metrekaresinin ... mirasçıları davacıların kullanımında bulunduğunun şerhine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesi gereği 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği, davacının davasının ispatlandığından da bahsedilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 3402 sayılı Kanun'un 12/3. maddesindeki hak düşürücü sürenin geçirildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır.

Taşınmazın bulunduğu yerde 1992 yılında yapılıp 1995 yılında kesinleşen kadastro çalışmaları bulunmakta ise de davacının talebi 1992 yılında yapılan kadastro çalışmaları öncesi sebebe dayanmamakta olup, talebi 2009 yılında yapılan 2/b güncelleme çalışmaları sırasında verilen, taşınmaz üzerindeki meyve ağaçlarının ...'e ait olduğu ve ...'in ölü olduğu şerhine ilişkin olup davacı, güncelleme yapılıp, güncelleme listeleri ilan edildikten ve ilan süresi geçtikten sonra 26.02.2013 tarihinde dava açtığına göre, bu durumda dava, 2/b güncelleme çalışmalarına itiraz niteliğindedir.

Hal böyle olunca güncelleme askı ilan süresi geçirildikten sonra davacının Kadastro Kanunu’nun 12/3. maddesi gereğince güncellemelerin kesinleşmesinden itibaren 10 yıllık süre içinde genel mahkemede açılan davası süresindedir.

Mahkemece tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde delilleri toplanıp, tarafların kanunda belirtilen şekilde bir kullanımları olup olmadığının tespiti ile oluşacak sonuca göre işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, açıklanan sebeplerle hükmün bozulması gerekmiştir.