Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2021/7397 K.2022/6993

Taraflar arasında ... Anadolu 24. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Kullanım kadastrosu sırasında, ... ili Sultanbeyli ilçesi ... Köyü / Mahallesi çalışma alanında bulunan 215 ada 3 parsel sayılı 202,72 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine, 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve ..., ... kullanımında olduğu şerhi verilerek Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı ..., taşınmazın kendi kullanımında olduğunu ileri sürerek, adına kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin davanın reddine ilişkin kararına yönelik istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince, zilyetlik olgusunun davacı tarafça ispat edilemediği gerekçesiyle esastan reddedilmiş ise de, bu kararın, dosya kapsamında toplanan delillere uygun düştüğü söylenemez. Şöyle ki.

24.02.2017 tarihinde dinlenen davacı tanıklarından ... beyanında, davacı ...’ün dava konusu yeri aldığını ve satın aldığı tarihten bu yana kullandığını; ... de, davacı ...’ün dava konusu yeri Rasim Erdoğmuş’tan satın aldığını ve emlak vergilerini ödediğini ifade etmiş olmaları ve dosya içerisinde mevcut muhtelif tarih ve sıra numaralı emlak vergisi tahakkuk fişleri ve tahsilat makbuzları içeriğinden, davacının 1993 yılından 2010 yılına kadar arsa / emlak vergisi ödediğinin belirlenmiş olması karşısında, dava konusu 215 ada 3 parsel sayılı taşınmazın tespit tarihi öncesinden itibaren davacının kullanımında olduğunun kabulü gerekmektedir.

Hal böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince, davacının davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek, yerinde olmayan gerekçelerle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.