Davacılar ... ve ... vekili, ... ili ... ilçesi ... mevkii 1450 ada 21 parsel, 1451 ada 1-12 parsele kadar olan kısımlar ile 1452 ada 3,5,7 parsellerin devamında kalan, görevsizlik kararı ile sonuçlanan ve onanan ...
Kadastro Mahkemesinin 2010/1233 Esas sayılı dosyasında yapılan yargılama sırasında alınan teknik bilirkişi ... ’in 15.09.2011 tarihli raporunda A ve B harfleri ile gösterilen yerlerin müvekkilleri olan davacılar tarafından yaklaşık 20 yıldan beri ekilip biçilmekte olduğunu, anılan arazinin davacılardan önce babaları tarafından da kullanıldığını, davaya konu yerler ve civarı parsellerin davacılar ve ailesi tarafından 1974'lü yıllardan beri zilyet olarak korunarak imar ve ihya ile bağ, bahçe ve tarla olarak kullanılageldiğini, bu itibarla TMK’nin 713’üncü maddesi şartlarının gerçekleştiğini belirterek,
söz konusu bilirkişi raporunda A ve B harfleriyle gösterilen yerlerin müvekkilleri adına tapuya tesciline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.
Tescili istenen çekişmeli taşınmazların da içinde bulunduğu, yörede ilk orman tahdit çalışmasının 1940 yılında yapıldığı, çekişme konusu A ve B ile gösterilen yerlerin orman tahdit hattı içinde kaldığı, daha sonra 1989 yılında 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B uygulaması yapıldığı ve kesinleştiği, dava konusu yerlerin bulunduğu alanın bu uygulama ile orman alanından çıkarıldığı, ancak anılan yerlerin 3402 sayılı Kanun'a 5831 sayılı Kanun'la eklenen Ek Madde 4'e göre yapılan kadastro çalışması öncesi 4999 sayılı Kanuna göre kadastro kontrol mühendisi ve orman mühendisi tarafından mutabakat sağlanarak düzeltilen ve ilan edilen orman kadastro paftasında orman sınırları içinde gösterildiği ve kullanım kadastro harici bırakıldığı tespit edilmiştir.
Mahkemece yapılan yargılama sonunda; tescili talep olunan yerin Çavuşbaşı Devlet Ormanı içinde kaldığı ve 2/B çalışmalarında orman olarak bırakılan yerlerden olduğundan tescili mümkün olmadığı gerekçesiyle davacının sabit olmayan davasının reddine karar verilmiş, hükmün davacılar ve davalı Hazine vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf taleplerinin Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacılar ve davalı Hazine vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 31.40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 27.90 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, harçtan muaf olduğundan davalı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 18.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.