Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2023/1174 K.2024/69

Taraflar arasındaki kullanım kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddien karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Kullanım kadastrosu sırasında, ..., ... Mahallesi, (eski 1336 parsel) 106 ada 96 parsel, 246,49 m2 yüzölçümlü olarak,106 ada 90 parsel 813,99 m2 yüzölçümlü olarak arsa vasfı ile 7143 ... Kanun'un Geçici 1 inci maddesi uyarınca Sultanbeyli Belediyesi adına kullanıcısız olarak tespit edilmiştir. Davacı vekili taşınmazların müvekkilinin kullanımında olması nedeniyle kullanım şerhi verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince dava konusu taşınmazların üzerinde tespit tarihi itibarıyla davacının ekonomik amaca uygun bir kullanımının bulunmadığının anlaşılması ayrıca davacı tarafından taşınmazın satın aldığına dair delil de ibraz edilmediği, kadastro tutanağının edinme sebebinde davacıdan kullanıcı olarak söz edilmesinin fiili kullanımı bulunmayan davacıya bir hak bahşetmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf talebinde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 ... Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.