Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2023/1823 K.2024/4822

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itirazdan kaynaklanan tapu iptal tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Dava; orman parselleri içinde kalan taşınmaz bölümlerinin 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 2/B madde uygulaması ile orman sınırları dışına çıkarılması ve davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davacı dava dilekçesi ile; Mardin ili Dargeçit ilçesi ... Mahallesinde bulunan 102 ada 1 parsel, 103 ada 1 parsel, 105 ada 1 parsel sayılı taşınmazda Orman Kadastro Komisyon Başkanlığınca 2/B uygulamasının yapıldığını ve 24.11.2021 tarihinde askı ilanına çıkarıldığını, ancak orman parseli içerisinde kalan ve orman vasfını yitirmiş olan yerlerde 2/B uygulamasının yapılmadığını, dedelerinden ve babasından kendisine kalan yerin orman dışına çıkarılarak adına tescilini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince; davacının idareyi 2/B işlemi yapmak konusunda zorlayıcı nitelikte böyle bir dava açmakta hukuki yararı ve dolayısı ile aktif husumet ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, bu karara karşı davacı vekili istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; talebin orman parselleri içinde kalan taşınmaz bölümlerinin 2/B madde uygulaması ile orman sınırları dışına çıkarılması ve davacı taraf adına tescili istemine ilişkin olduğu, davacı gerçek kişinin taşınmazın orman rejimi dışına çıkartılması konusunda orman yönetimini (idareyi) zorlayıcı nitelikte dava açmasına imkan bulunmadığı,

6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarılacak alanların Devlete ait ise Hazine adına, kamu tüzel kişiliğine haiz kamu kurumları adına ise bu kurumlar adına, özel orman ise sahipleri adına orman dışına çıkarılacağı, kanundan kaynaklanan bu zorunluluk nedeniyle kesinleşen orman sınırı içinde kalan taşınmazlar bölümlerinin orman rejimi dışına çıkarılmasında davacıların aktif dava ehliyeti ve hukuki yararının bulunmadığı (benzer hususta Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 30/06/2020 tarihli, 2017/6327 E., 2020/2271 K. sayılı kararı.

Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin 02.04.2021 tarihli ve 2020/4189 E., 2021/3239 K. sayılı kararı), bu haliyle mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı görülmediğinden davacının istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Verilen karar davacı tarafından; dinlenen tanık beyanı ve bilirkişi raporuna göre, dava konusu taşınmazın dedesinden babasına, babasından da kendisine kaldığı, yıllardır bağ ve tarla olarak kullanıldığı, taşınmazın orman vasfında olmadığı gerekçeleriyle verilen kararın bozulması istemiyle temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacının temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.