Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2023/6641 K.2025/6767

Taraflar arasındaki 3302 sayılı 31.8.1956 Tarihli ve 6831 Sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunu'nun (3302 sayılı Kanun) 2/B madde uygulamaları yok hükmünde sayılması istemine ilişkin davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı Orman İdaresi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı Orman İdaresi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Orman İdaresi vekili dava dilekçesinde özetle; ... /... Mahallesinde yapılan 2/B çalışmalarında 2/B alanına çıkarma işleminin hatalı yapıldığını bu ileri sürerek, bu yanlış yapılan 2/B çalışmalarının iptaline, dava konusu yerlerin orman olarak Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir. ... adındaki kişi noter muvafakatı ile harici satın almaya dayalı olarak müdahale talebinde bulunduğundan İlk Derece Mahkemesince müdahilliğine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; toplanan deliler, kadastro tutanakları, tapu kayıt ve krokileri, hava fotoğrafları ve haritaları, yerinde yapılan keşif, alınan bilirkişi heyeti raporu ve itirazlar üzerine alınan ek raporlar, Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/15 Esas ve 2002/527 Karar sayılı karar örneği, Mahkememizin 2014/615 Esas ve 2015/389 Karar sayılı karar örneği, Yargıtay onama ilamı ve tüm dosya kapsamına göre;

dava konusu ... ili ... ilçesi ..., 1 83... , 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19... sayılı parsellerin orman olmadığı gerekçesiyle davanın reddine, beyanlar hanesinin aynen bırakılmasına karar verilmiş; hükmün, davacı Orman İdaresi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince;

" uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada, çekişmeli taşınmazların kesinleşen orman tahdidi içinde iken, 19.04.1990 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 3302 sayılı Kanun'un 2/B madde uygulamasında 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışarısına çıkarılan yerde kaldığı, Orman Yönetimince bu çalışmalara karşı süresinde itiraz edilmediği ve Orman İdaresinin dava açtığı tarihte 2/B maddesi uygulamasına itiraz süresinin dolduğu,

çalışmaların kesinleştiği ve mahallinde yapılan keşif sonucu dosyaya ibraz edilen orman bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazların, ev ve bahçe olarak kullanıldığı, 2007 ortofoto görüntüsünde de benzer durumun söz konusu olduğu, taşınmazlar üzerinde dava tarihi itibariyle orman ağaçlarının bulunmadığının anlaşıldığı" gerekçesiyle davacı Orman İdaresi vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve işbu karar, davacı Orman İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından, dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Orman Kanunu hükümleri gereğince 1939 yılında yapılan orman tahdidi, 19.04.1990 tarihinde ilân edilerek kesinleşen 3302 sayılı Kanun'un 2/B madde uygulaması ve 27.07.2010 tarihinde ilan edilen 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun Ek-4 maddesine göre yapılan kullanım kadastrosu çalışmaları bulunmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı Orman İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.