Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2023/871 K.2023/5329

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, asıl davanın reddine, asli müdahil davacı ... yönünden davanın görevsizlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, taraflarca temyiz edilmesi üzerine ek kararla, asli müdahil davacı ... yönünden harç ve giderleri yatırmadığından bahisle temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş; diğer temyiz istemleri yönünden Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince yapılan temyiz incelemesi neticesinde, Hüseyin Güçlütürk mirasçılarının temyiz talebinin kabulü ile hükmün bozulmasına, diğer tarafların temyiz taleplerinin reddi ile hükmün onanmasına karar verilmiş ve aynı Dairece, karar düzeltme talepleri de reddedilmiştir.

Bilahare; İlk Derece Mahkemesinin 13.01.2023 tarihli ek kararıyla,

görevsizlik kararının kesinleşmesinden sonra müdahil davacı ...'nun gönderme kararı verilmesi için süresinde başvuruda bulunmadığı gerekçesiyle, davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

İlk Derece Mahkemesinin iş bu ek kararı, müdahil davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davanın açılmamış sayılmasına ilişkin İlk Derece Mahkemesinin 13.01.2023 tarihli ek kararına yöneliktir.

Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 23.10.2018 tarih ve 2016/8808 Esas, 2018/6149 Karar sayılı ilamının 22.01.2019 tarihinde tebliğ edilmesinden sonra gönderme talebinde bulunulmamıştır.

Kaldı ki; İlk Derece Mahkemesi kararının, asli müdahil açısından, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına ilişkin 07.04.2016 tarihli kararın tebliğ edildiği tarihte kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararındaki gerekçe dikkate alındığında temyizen incelenen ek karar usul ve Kanuna uygun olup, asli müdahil vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler ek kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.