Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2024/1831 K.2024/5498

Taraflar arasındaki kullanım kadastrosu tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Kullanım kadastrosu sırasında Kahramanmaraş ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan dava konusu 626 parsel numaralı 10.558,24 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz beyanlar hanesine 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı şerhi verilerek Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı vekili taşınmazın müvekkilinin kullanımında olduğu iddiası ile tespite itiraz etmiştir.

İlk derece mahkemesince; ziraat ve orman bilirkişilerinin ortak olarak düzenledikleri raporda, dava konusu taşınmazın evveliyatının orman olmadığı, hali arazi niteliğinde olduğu, imar ihyasının yapılmadığı ve taşınmaza tarım arazisi vasfı kazandırılmadığı, üzerinde herhangi bir tarımsal faaliyet ve kullanım durumunun olmadığının belirtildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; davacı vekilinin istinaf istemini bölge adliye mahkemesi esastan reddetmiş, davacı vekilince bu kez temyiz isteminde bulunulmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.