Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2024/5786 K.2024/7570

Taraflar arasındaki taşınmazın 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkartılması, zilyetliğin tespiti ve kullanıcı şerhi verilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde.

Çanakkale ili ... ilçesi ... köyü 321 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında 22.05.1984 tarihinde müvekkilinin dedesi olan ... oğlu ... adına 20.000 m² olarak tespit edildiğini, ancak Bayramiç Orman İşletmesi tarafından tespite itiraz edildiğini, Bayramiç Kadastro Mahkemesi'nin 1994/85 Esas, 1997/82 Karar sayılı ilamı ile tespitin 16.000 m²'lik kısmının iptali ile orman olarak Hazine adına tesciline, kalan 4.000 m²'lik kısmın ise ... oğlu ... adına tespit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verildiğini,

321 parselden ayrılan ve orman olarak Hazine adına tescil edilen 16.000 m²'lik kısmın 607 parsel olarak tapuya tescil edildiğini, ...

Köyünde orman kadastro çalışmalarının 19.10.2015 tarihinde askıya çıkartıldığını, 2/B çalışmalarının 18.10.2018 tarihinde ilan edildiğini, ancak 607 parselin orman sınırları dışına çıkartılmadığını, dava konusu 607 parsel sayılı taşınmazın müvekkili ve öncesinde ailesi tarafından kullanılmaya devam edildiğini, 31.12.1981 tarihi öncesi itibariyle tarım arazisi niteliğinde olduğunu belirterek,

davanın kabulü ile Çanakkale ili ... ilçesi ... köyü, 607 parsel sayılı taşınmazın orman sınırları dışına çıkarılarak 2/B arazisi olarak tespitine ve Hazine adına tesciline, müvekkilinin taşınmazın zilyeti ve kullanıcısı olarak tapu siciline kaydına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince; dava konusu taşınmazın 2/B vasıflı taşınmazlardan olmadığı, idareyi tescile zorlayıcı nitelikte mahkemece karar verilemeyeceği, davacının zilyetliğinin tespiti ile beyanlar hanesinde lehine kullanıcı şerhi verilmesine yönelik davasında hukuki yararının bulunmadığı, hukuki yararın dava şartı olup mahkemece yargılamanın her aşamasında dikkate alınması gerektiği gerekçesiyle, davanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 114/1-h ve 115/2 maddeleri uyarınca dava şartı yokluğundan usulden reddine karar vermiştir. İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince; orman tahdidi içinde bulunan taşınmazların, hangi nedenle olursa olsun orman sınırları dışına çıkartılması isteğiyle orman idaresini zorlayıcı nitelikte davanın dinlenme olanağının bulunmadığı, orman kadastrosu yapma ve orman rejimi dışına çıkarma yetkisinin orman kadastro komisyonlarına ait olduğu,

kaldı ki öncesi Devlet Ormanı olan bir yerin 2/B uygulaması ile ancak Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılabileceği, yalnız özel ormanların tapu sahipleri adlarına orman sınırları dışına çıkartılabileceği, bu nedenle davacının zilyetliğinin tespiti ile beyanlar hanesinde lehine kullanıcı şerhi verilmesine yönelik davasında hukuki yararının bulunmadığı, mahkemece davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiş olmasının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

Davacı vekili, dava konusu taşınmazın 31.12.1981 tarihi öncesi itibariyle tarım arazisi niteliğinde olduğunu ve orman vasfını kaybettiğini, 2/B çalışmaları esnasında taşınmazın orman vasfını kaybettiği gerekçesi ile orman dışına çıkartıldığını, ancak daha sonra tutanağın iptal edilerek yeniden orman sınırları içine alındığını, Bayramiç Kadastro Mahkemesinin 1994/85 Esas, 1997/82 Karar sayılı ilamında da taşınmazın 31.12.1981 tarihinden çok önce orman vasfını kaybettiği, ancak eski tarihli hava fotoğraflarına dayanılarak karar verildiğinin görüldüğünü, her iki davanın hukuki dayanaklarının farklı olduğunu,

idarenin tek taraflı kararı ile yasal dayanağa bakılmadan taşınmazı orman sınırı dışına çıkarmayabileceği ve bu yönde mahkeme kararı ile zorlanamayacağı yönündeki kararın yasaya aykırı olduğunu belirterek, Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçeye, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.