Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2024/6333 K.2025/2483

Taraflar arasındaki kullanım kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun Ek 4 üncü maddesi uyarınca yapılan kadastro çalışmaları sırasında ... ili, ... ilçesi, ... köyü 170 ada 1 parsel ve 271 ada 1 parsel sayılı taşınmazlar beyanlar hanesine, "Taşınmazın tamamı 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırı dışına çıkarılmıştır. 3303 sayılı Kanun'un 3.maddesi gereğince Havzai Fahmiye Hudutları içinde kalmaktadır. İş bu taşınmaz 1981 yılından beri ... oğlu ... kullanımındadır." şerhi tesis edilerek tarla niteliğiyle ve sırasıyla 1.442,92 m² ve 7.336,14 m² yüzölçümlü olarak Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı, dava konusu taşınmazları fiili olarak kendisinin kullandığını, tespitin hatalı yapıldığını ileri sürerek şerhin düzeltilmesi istemiyle dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiş; davalı Hazine vekilince bu kez temyiz isteminde bulunulmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.