Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2024/6476 K.2025/4921

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, müdahil Orman İdaresi vekili tarafından ve duruşma istemli olarak davalı Vakıflar Genel Müdürlüğüne İzafeten Samsun Bölge Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 14.03.2023 Salı gününde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiş olup,

duruşma için tayin edilen günde temyiz eden davalı Vakıflar Genel Müdürlüğüne İzafeten Samsun Bölge Müdürlüğü vekili Avukat ... ile Orman İdaresi vekili Güliz Baran' ın katılımlarıyla yapılan duruşmada hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Kadastro sonucu, Samsun ili ... ilçesi ... köyü çalışma alanında bulunan 111 ada 13, 156 ada 11, 162 ada 4, 167 ada 18, 31, 224 ada 2 parsel sayılı sırasıyla 6.376.15, 1.720.82, 2.923.44, 2.487.70, 919.54 ve 4.205,82 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, 1228 tarihli vakfiye hudutnamesi kapsamında kaldığından bahisle, 162 ada 4 parsel üzerinde BOTAŞ lehine 14,04 metrekare irtifak hakkı bulunduğu, 224 ada 2 parsel üzerindeki kargir iki katlı ev ve ahşap garajın ...'ya ait olduğu beyanlar hanesinde gösterilerek, ... Vakfı adına tespit edilmiştir.

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, Samsun ili ... ilçesi ... köyü 111 ada 13, 156 ada 11, 162 ada 4, 167 ada 18, 31, 224 ada 2 parsel sayılı taşınmazların vakıf malı olmayıp, 1228 tarihli vakıfname kapsamında bulunmadığını belirterek, kadastro tespitinin iptali ve taşınmazların davacı adına tescilini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesinin verdiği önceki karar, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 05.03.2013 tarihli ve 2012/13632 Esas, 2013/2312 Karar sayılı kararıyla bozulmuş olup, hükmüne bozma ilamında özetle; "...

Dava konusu edilen taşınmazların söz konusu vakfiye kapsamında kalmadığı anlaşılmakta olup, vakfın niteliği dikkate alındığında, çekişmeli taşınmazların bu vakfiye kapsamında kaldığı kabul edilse dahi, üzerinde vakfa ait cami, medrese, yapı, kalıntı bulunmayan gayri sahih nitelikteki vakıf arazileri Devlete ait miri arazi niteliğinde olması nedeniyle vakıf kullanımında olmayan bu nitelikteki taşınmazların zilyetlikle kazanılmasının mümkün olduğu, bu hususun yerel bilirkişi, tanık ve ziraat bilirkişi raporları ile açık ve net olarak belirlenmesi gerektiği açıklanarak,

ilk derece mahkemesince, yöreyi iyi bilen önceki bilirkişiler dışında elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman fen ve ziraat bilirkişi, tutanak bilirkişileri, tarafların aynı yöntemle göstereceği tanıklar hazır olduğu halde, dava konusu taşınmazlar başında yeniden keşif yapılarak tespit tarihine kadar davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığının belirlenmesi ..." gereğine değinilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak; "... dava konusu taşınmazların kadim tarım arazisi olduğu, taşınmazların vakfiye sınırları kapsamında olmadığı, davacının uzun yıllar nizasız ve fasılasız tasarruf ve zilyetliği altında tarım arazisi olarak kullandığı, ekip biçtiği ..." gerekçesiyle davanın kabulüne, çekişmeli 111 ada 13, 156 ada 11, 162 ada 4, 167 ada 18, 31, 224 ada 2 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitinin iptali ile davacı ... adına tapuya tesciline, 162 ada 4 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki BOTAŞ'ın irtifak hakkının aynen devamına karar verilmiş; hüküm, davalı Vakıflar Genel Müdürlüğüne İzafeten Samsun Bölge Müdürlüğü vekili ve 168 ada 4 parsele yönelik olarak müdahil Orman İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Hükmü temyiz eden Orman İdaresi, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 05.03.2013 tarihli ve 2012/13632 Esas, 2013/2312 Karar sayılı kararıyla onanarak kesinleşen ve bu nedenle İlk Derece Mahkemesince karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilen 168 ada 2 ve 182 ada 6 parsel sayılı taşınmazlar nedeniyle karar başlığında müdahil olarak yer almakta olup, Orman İdaresi vekilinin temyiz talebinde bulunduğu 168 ada 4 parsel sayılı taşınmaza ilişkin davanın, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 05.03.2013 tarihli bozma ilamı sonrasında,

İlk Derece Mahkemesinin 2013/76 Esas sayılı dosyasından tefrik edilerek 2018/173 Esasa kaydedildiği, birleşme kararı sonucunda da mahkemenin 2018/64 Esas sayılı dosyasından karara bağlandığı, eldeki dosyada dava konusu olmadığından hakkında da bir hüküm kurulmadığı anlaşıldığından, müdahil Orman İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına,

bozma ilamına uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre,

İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Vakıflar Genel Müdürlüğüne İzafeten Samsun Bölge Müdürlüğü vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.