Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2025/2319 K.2025/5095

Taraflar arasında görülen orman sınırı dışına çıkarma davasında yapılan yargılama sonunda Antalya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi kararıyla davanın reddine karar verilmiş olup, Mahkeme hükmüne karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kez davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını duruşmalı temyizi üzerine, duruşma isteği davanın değeri itibariyle reddedildikten sonra; Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü: KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde; Antalya ili ... ilçesi .... Mahallesinde bulunan ve davacının kullanımında olan 8.646,64 m²'lik alanın orman sınırları dışına çıkartılarak Hazine adına tescil edilmesi ve beyanlar hanesine davacının kullanıcısı olduğuna dair şerh verilmesini istemiş, davalılar vekilleri davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; öncesi Devlet ormanı olan bir yerin 2/B uygulaması ile ancak Hazine adına orman sınırı dışına çıkarılabileceği, gerçek kişinin bu gibi yerlerin orman sınırları dışına çıkartılmasını talep etmekte hukukî yararları bulunmadığı, halen tahdit içinde olan böyle bir yerin, hangi nedenle olursa olsun orman sınırları dışına çıkartılması için idareyi zorlayıcı nitelikte dava açılamayacağı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf isteği Bölge Adliye Mahkemesince aynı gerekçeyle esastan reddedilmiş, davacı vekili temyize gelmiştir.

Dava, orman sınırı dışına çıkarma isteğine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.