Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2025/2538 K.2025/4887

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın usulden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili olan davacının Malatya ili ... ilçesi ... köyünde kain 106 ada 5 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, Kadastro Müdürlüğünce yapılan yenileme ve toplulaştırma çalışması sonrasında taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini ileri sürerek, eksilen alanın davacı adına tescilini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; "... dava konusu Malatya ili ... ilçesi ... köyü 106 ada 5 nolu taşınmazda uygulama kadastrosu çalışmasının tespiti için ...

Tapu Müdürlüğünden yazılı bilgi alınmış olduğu ve taşınmaz üzerinde uygulama kadastro çalışmalarının yapılmadığının anlaşıldığı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 114. maddesindeki dava şartları incelendiğinde, davada yargı yolunun caiz olmadığı ve davacının davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığının tespit edilmiş olduğu ..." gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiş; hükmün, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince;

"... tüm dosya kapsamına göre, Malatya ili ... ilçesi ... köyünde bulunan 91 parsel sayılı taşınmazda toplulaştırma çalışmasının yapıldığının, 3083 sayılı Sulama Alanlarında Arazi Düzenlenmesine Dair Tarım Reformu Kanunu kapsamında yapılan toplulaştırma çalışması ile taşınmazın 106 ada 5 parsel numarası ile tapuya kayıt ve tescil edildiğinin, davacı tarafın ise toplulaştırma çalışmasında taşımazın yüzölçümünde azalma meydana geldiğini iddia ederek toplulaştırma çalışmasına itiraz ettiğinin görülmüş olduğu,

her ne kadar davacı taraf beyanlarında yenileme toplulaştırma çalışması yapıldığını iddia etmiş ise de taşınmazda 3402 sayılı Kanun'un 22/2-a maddesine dayalı uygulama kadastro çalışması yapılmadığının anlaşıldığı, zaten davacı tarafın 18.12.2024 tarihli istinaf dilekçesine ek beyan dilekçesinde, açıkça taşınmazda 2019 yılında yapılan toplulaştırma çalışmasına itiraz ettiğini ifade etmiş olduğu, Kadastro Mahkemesinin zaman bakımından görevinin 3402 sayılı Kanun'un 26. maddesinde düzenlenmiş olduğu,

esas itibari ile Kadastro Mahkemesinde, askı ilanı (30 gün) içinde tarafların açtıkları tespite itiraz davalar, mahalli hukuk mahkemelerinden görevsizlikle (devir) gelen davalar, Kadastro Kanununun 10/4 fıkrasına göre aynı kuvvet ve mahiyetteki belgelerin uygulanmasında sonuca varılamayan veya çözümü kanunlarla mahkemelerin takdirine bırakılan konularda Kadastro Komisyonlarınca mahkemelere gönderilen taşınmazlar hakkındaki davalar ve Kadastro Mahkemelerine dava açıldıktan sonra tespitten önceki haklara dayanarak asli müdahil olarak katılanların iddialarına dair uyuşmazlıklara dair davaların görüleceği,

eldeki davada yapılan toplulaştırma işlemine itiraz edildiğine göre yerel mahkeme karar gerekçesinde de ifade edildiği üzere davanın Kadastro Mahkemesinde bakılacak davalardan olmadığı, bu bağlamda yerel mahkemenin usulden ret kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu ..." gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.