Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2025/3555 K.2025/7452

Taraflar arasında görülen orman sınırı dışına çıkarma davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi kararıyla davanın reddine karar verilmiş olup, karara karşı davacı ... tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kez davacı ...'ın Bölge Adliye Mahkemesi kararını duruşma istemiyle temyizi üzerine, duruşma isteği davanın değeri itibariyle reddedildikten sonra; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... dava dilekçesinde; Afyonkarahisar ili .... ilçesi ..... köyünde bulunan 1 57... parsel sayılı taşınmazın kendisi tarafından barınma ve hayvancılık amaçlı kullandığı kısımlarının kendisine tahsisine ve satışına karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; dava konusu taşınmazın orman vasfında olduğu, evvelden beri orman sınırları içinde olan bir taşınmazın 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 2. veya 2/B maddesi gereği orman sınırları dışına çıkarılmasının ancak idarece usulüne uygun şekilde yapılacak işlemle mümkün olduğu, idarenin yaptığı bir tasarruf olmadan Mahkemelerin orman sınırı içinde kalan bir taşınmazı orman sınırı dışına çıkarmasının teknik olarak mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hükmün, davacı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinafa konu kararda hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle esastan reddedilmiş ve işbu karar, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman sınırı dışına çıkarma isteğine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kurallarına, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ...'ın temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.