KÜNYE
9. Ceza Dairesi 2008/13462 E., 2010/8189 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Temmuz 2010
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Mala zarar verme, Görevi yaptırmamak için direnme
- Hüküm
- 1- Sanık ... hakkında:
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
a) Mala zarar verme suçundan: 5237 sayılı TCK’nın 152/1-a, 50, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet, b) Görevi yaptırmamak için direnme suçundan: 5237 sayılı TCK’nın 265/1-3, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet, 2- Sanık ... hakkında: a) Mala zarar verme suçundan: 5237 sayılı TCK’nın 152/1-a, 50, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet, b) Görevi yaptırmamak için direnme suçundan: 5237 sayılı TCK’nın 265/1-3, 50, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1- Sanık ... hakkında mala zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;
Aynı suçtan sabıkası bulunan sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan tayin olunan hapis cezasının kişiselleştirilmesi sırasında gösterilen gerekçe yeterli ve yasaya uygun görülmekle tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş ve üst Cumhuriyet savcısının temyizinin aleyhe olmaması karşısında, tekerrür hükümlerinin uygulanmaması bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre üst Cumhuriyet savcısı ile sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,
2- Sanık ... hakkında mala zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK’nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenleme karşısında suçların niteliği, hükmolunan cezaların türü gözetilip dosyada bulunan adli sicil kaydı da değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 9. Ceza Dairesi, E. 2008/13462, K. 2010/8189, 8 Temmuz 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama