Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2008/17932 K.2010/7946

2- Sanık ... hakkında: 765 sayılı TCK’nın 516/3, 72, 647 sayılı Kanunun 4, 765 sayılı TCK’nın 95. maddesi gereğince mahkûmiyet, tecilli ilamın aynen infazına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- 765 sayılı TCK'nın 516/2. fıkrasının 3. bendinin kamu hizmetine ayrılmış binalarla eklentilerine veya bunların mütemmim cüz'ünü teşkil eden taşınır nitelikteki eşya ve parçalarına zarar verilmesi halinde uygulanabileceği, sanıkların polis ekip otosunun camlarını kırmaları ve kaportasını sert cisimle çizmeleri eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’nın 516/ilk, karar tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 152/1-a. maddesi kapsamında bulunduğu, hukuki durumlarının ve lehe yasa değerlendirmesinin buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce sonradan benimsenen 13.12.2005 tarih, 2005/155 esas - 2005/164 sayılı kararına göre, suç tarihi itibariyle adli para cezasının 5252 sayılı Kanunun 5/2. maddesi ile belirlenen 450 TL'yi geçemeyeceği gözetilmeden sanıklar hakkında fazla ceza tayini,

3- Hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, bir yılın 365 gün yerine 360 gün olarak kabulü ile noksan ceza tayini,

4- Sanıklar müdafiinin 07.12.2006 tarihli duruşmada, lehe olan yasa hükümlerinin uygulanmasını istemiş olması karşısında, 647 sayılı Kanunun 5. maddesinin uygulanması hususunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı,

5- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun’un 562. maddesiyle değişik CMK’nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenleme karşısında suçun niteliği, hükmolunan cezanın türü gözetilip dosyada bulunan adli sicil kayıtları da değerlendirilerek sanıkların hukuki durumlarının yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

6- Sanık ...’ın geçmiş kesinleşmiş mahkûmiyetleri ile ilgili olarak, aynen infaz kararı verilebilmesi için öncelikle uyarlama yargılaması yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,