KÜNYE
9. Ceza Dairesi 2009/20148 E., 2011/30519 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Aralık 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Mala zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme
- Hüküm
- Sanıklar hakkında;
Karar Metni
254 kelime·1 dk okuma
1- TCK'nın 152/1-a, 62, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet, 2-TCK'nın 265/1-3, 62, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1- Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,
2- Sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme ,sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyizlere gelince;
a- Sanıkların üçüncü kişilerle yaptıkları kavgada yaralandıktan sonra, olay yerine geç gelen polis memurlarına bu nedenle kızarak sinkaflı küfür içeren sözler sarfedip yumrukla vurmak suretiyle yaraladıkları ve ekip otosunun camını kırdıkları iddia ve kabul edilmesine göre, mağdur oldukları olay nedeniyle kendilerine yardıma çalışan polis memurlarına yönelik bu eylemlerin direnme suçunun unsurunu oluşturmadığı bu itibarla etkili eylem ile hakaret suçundan ayrı ayrı cezalandırılmaları gerektiği halde, eylemlerin kül halinde direnme suçunu oluşturduğundan bahisle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması, kanuna aykırı,
b- Sanık ...'in mala zarar verme suçundan mahkumiyetine ilişkin; hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK'nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenleme karşısında; suçların niteliği, hükmolunan cezaların süreleri gözetilip dosyada bulunan adli sicil kaydı da değerlendirilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 9. Ceza Dairesi, E. 2009/20148, K. 2011/30519, 22 Aralık 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama