Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2010/16197 K.2012/15462

mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi daha çok "düşünce ve kanaatin açıklanması yöntemine" yoğunlaşmışsa da, düşünce ve kanaat açıklama yöntemleri bağlamında ele alınabilecek suçların işlenme biçimleri, nitelikleri, konuları hukuken korudukları yararlar dikkate alındığında; yöntemin her durumda düşünce ve kanaatin içeriğinden ayrıştırılamadığı, bağımsız olarak ele alınamadığı, aksine bir tutumun kanunun genel gerekçesine ve ifade özgürlüğünün ödev ve sorumluluk da yükleyen özüne aykırı olacağı anlaşılmaktadır. Nitekim Dairemizin istikrarlı uygulamalarında, kaba sövme niteliğinde olduğu kabul edilen sözler, bu kapsama dahil edilmemiştir.

Somut olayda, tören sırasında kürsüde konuşma yapan Başbakan'a hakaret eden sanığın, 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında kabul edilemeyecek olan sözlerinin Başbakan'ın şahsına yönelik olduğu ve Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini aşağılama kastıyla hareket etmediğinin tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında, sanığın sarfettiği sözlerin TCK'nın 125. maddesinin üçüncü fıkrasının a bendinde düzenlenen kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçunu oluşturacağı hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek Devletin kurum ve organlarını aşağılama suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre de;

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5759 sayılı Kanunun 1. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 301. maddesinin 4. fıkrası uyarınca Devletin kurum ve organlarını alenen aşağılama suçundan dolayı soruşturma yapılması Adalet Bakanı'nın iznine bağlandığı ve bu husus maddi ceza hukuku müessesesi olup lehe olduğundan, sanık hakkında izin alınmasından sonra hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,