Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2012/1834 K.2012/3570

Suç işlemek için teşekkül oluşturmak suçundan sanık ...'in, 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 313/3-2 ve 59/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.10.2006 tarihli ve 2004/466 esas, 2006/240 sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, sanığın birlikte suç işlediği diğer sanıkların anılan kararı temyiz etmesi üzerine, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 11.05.2011 tarihli ve 2011/1043 esas, 2011/6935 sayılı ilamı ile kararın bozulduğu, bozma ilamında yer alan, "sanıklara yüklenen suçların oluşabilmesi için, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.10.2009 tarih ve 2009/8-152 esas, 2009/245 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, suç işlemek amacıyla oluşturulmuş basit bir birleşmeden ziyade, belirsiz sayıda amaç suçun işlenmesi amacıyla gevşek veya sıkı bir hiyerarşik ilişkiye dayalı olarak meydana getirilmiş sürekli bir birleşmenin bulunması gerektiği,

örgütün niteliği itibariyle devamlılığı gerektirmesi sebebiyle, kişilerin belirli bir suçu işlemek için bir araya gelmesi halinde örgütten değil ancak iştirak iradesinden söz edilebileceği anlaşıldığından, sanıkların gelişen yağma olaylarında;

sanıklar arasında hiyeraşi temeline dayanan sürekli bir birleşmenin bulunmadığı anlaşıldığından örgüt kurmak ve yönetmek suçlarından beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi "biçimindeki gerekçe karşısında, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 20.12.2011 tarih ve 2011/16411/65263 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.02.2012 tarih ve 2012/42 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

CMK’nın 309. maddesine göre kanun yararına bozma yoluna, yalnızca hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlere karşı gidilebilir. Hükmün lehe bozulması halinde, bozulan cihetlerin temyiz talebinde bulunamamış olan sanıklara da uygulanmasının mümkün olması halinde, 1412 sayılı CMUK’nın 325. maddesi uyarınca sirayet yoluyla hükmün bozulmasından istifade ettirilmesi gerekir.

Dosyadaki somut olaya baktığımızda da; hükümlü ... ile suçu iştirak halinde işledikleri iddia edilen ..., ..., ... ve ... hakkında suç işlemek için teşekkül oluşturma suçundan birlikte görülen dava sonucu tüm sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmesi, ... hakkındaki hüküm temyiz isteminin reddedilmesi nedeniyle kesinleşirken, temyiz isteminde bulunan diğer 4 sanık hakkındaki hükmün, sanıklar arasında hiyeraşi temeline dayanan sürekli bir birleşme bulunmadığından beraat etmeleri gerektiği gerekçesiyle bozulması, bozma ilamına mahkemece uyularak bu sanıkların beraatine karar verilmiş olması karşısında;

mahkemenin hükümlü ... hakkındaki dosyayı yeniden ele alıp duruşma açarak bozmayı hükümlüye sirayet ettirerek bir karar vermesi gerekeceği, kanuni bir zorunluluk olan sirayetin Yargıtay bozma ilamında işaret edilmemesinin de sonuca etkili olmayacağı gözetildiğinde kanun yararına bozma talebine konu edilen hukuki sorunun bozmanın hükümlüye sirayeti sağlanarak çözülmesi mümkün iken olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozmaya başvurulamayacağı anlaşılmakla;